Medvegjë

1. Pjes e djegur në flakë
   E gjall,atje në Tupallë
   Hordhive ju rri perball
   Shekujtë janë margaritar?!.
2. Bijet e juaj ju mbrojnë:
   Më pënd e me gjak
   Më pushkë e shpatë
   Token e tyre të begatë.
3. Rëtë më shtrengatë
   Rrufe,shi e bersherë
   Ah,diten e bëri natë
   Nji shkendi mbi Tupallë.
4. Hashim Hajdin është
   Në mesin tonë i gjallë
   Ah,peripetitë e jetes
   Prej atëdheut të ndajnë.
5. I ri,ike larg në gjermani
   Per nji jetë tjeter e nji qik liri
   Ribashkim kerkon biri nga Tupalla
   Në përëndim më Vëllezërti Gervalla.
6. Kosova e Medvegja e trazojnë
   Atdhedashuria,larg atje lulzojë
   Në gjermani luftë per kosovën
   Zëri i tyre, sotë e krijon jehonën.
7. Kosova lindore në piken e vlimit
   Gjall është deshmori Hashim Hajdini
   Nuk vdes gjaku dhe vepra e juaj
   Ishim në token tonë e jo në tokë të huaj.
8. Vrasin,grabitin e plaqkitin jevgjit e rusis
   I mohojnë vendin shqipes aty ku ka lind
   Serbi, me krim u linde dhe u rrit me ty
   Kjo tokë ku jetoni ju quhet:SHQIPERI.
9. Njzet e gjashtë marsi,tragjedi per familjen Hajdini
   Per fushë kosoven,që e kishtë kaplue flaka e tymi
   Tmerr e tragjedi:Shkijet i vrasin në shtepin e vetë:
   Hajvazin e paralizuar,Hashim Hajdinin dhe Nënën e tijë.
10. Natë e tmerrit,nuk e ndalojnë krimin shkijet e zi
    Kriminelet serbet varsin Naimi Hajdinin e nënën Zyl.
    Masakruan,edhe dyzetë bashkombas të Hashim Hajdinit
    Hakmarrjen mos e harroni rini,mbaje në bebezë të syrit.

Shkruan vëllau i jonë për Medvegja REDAKSIA

Jashar Selmanaj

20.03.2015.Bochum-Gjermani

—————————————————————————–

në vazhdim keni Biografin e Heroit e shkruar nga Ali Hajdini

HASHIM HAJDINI (1949 – 1999)

Hashim Hajdini u lind më 5 korrik te vitit 1949 në Prishtine, në rrugën e Velushes. Ishte djali i vetëm nga pesë fëmijët e Hajvaz Hajdinit (vëllau i heroit të popullit Zenel Hajdini). U rrit dhe u edukua në mjedise të ndryshme ku kishte lëvizur familja e tij. Mësimet e para i mori në Lebane (afër Leskovcit) pastaj në Gjilan e në Fushë Kosovë. Shkollën e mesme e kreu në Kastriot (Obiliq). Shërbimin ushtarak e kishte kryer në Beograd ku kishte marrur disa dekorata për rezultate të shkëlqyera nê shenjtari. Pas kryerjes së shërbimit ushtarak nuk gjeti punê në vendlindje dhe duke parë se perspektiva e rinisë kosovare ishte e zymt migroi në Gjermani. Atje kishte rënë në kontakt me vëllëzërit Gërvalla dhe ishte inkuadruar në lëvizjen ilegale për sensibilizimin e opinionit europian për qështjen e paszgjidhur të shqiptarëve të mbetur nën Federatën Jugosllave. Pas disa vite qëndrimi në Gjermani me iniciativën e të atit u kthye në vendlindje. Punonte në KEK ndërsa jetonte me familje në Fushë Kosovê. Pas riokupimit serb të Kosovës në vitin 1990 at e larguan nga puna. Këtu filloi edhe më intensivisht të veproi në bashkëpunim me këshillat e sindikatave dhe aktivistëve në Fushë Kosovë. Shtëpinë e vet ua kishte lënë në disponim të rinjëve shqiptar që të ushtronin aktivitetin e tyre kulturor, arsimor e kombëtar. Lufta e vitit 1998/99 Hashimin nuk e zuri të papërgaditur.Tani më ai kishte vendosur të mos lëviz nga shtêpia dhe ta mbrojë ate deri në frymën e tij të fundit. Në shtëpi mbante edhe bashkëshorten e fëmijët dhe dy prindërit Gjylen dhe Hajvazin (i paralizuar – ish pjestar i luftës së 41/45, i plagosur në luftë dhe i sëmurë nga tifoja) të cilin prej shtatë vitesh e shëronte me kujdesin më të madh.  Hashimin e karakterizonte njê qëndrim i urtë, i vendosur, modest, fjalë-pak i dashur dhe i respektuar në familje dhe në rrethin ku jetonte.

Me fillimin e bombardimeve të NATO-s me 24 mars 1999, dhuna serbe u intensifikua deri në atë shkallë sa nuk kurseheshim më as fêmijët e as tê moshuarit. Vritej e digjej gjithqka që ishte shqiptare. Fushë Kosova u mbulua në tym e flakë. Kêtu ndodhte tragjedia. Më 26 mars me iniciativën e motrave, fëmijët dhe bashkêshortja e Hashimit u larguan për në Prishtinë. Hashimi ishte gjakftoht, i qetë dhe i vendosur të mos largohej nga shtêpia. Përkundër lutjes së motrave ai nuk ndërroi mendje.. Nê mbrëmjen e asaj nate sulmohet shtëpia. Hashimi plagoset në këmbê ndêrsa nënën ia vrasin. Me një pistoletë vranë dy polic serbë të cilëve ua merr armët dhe kështu qëndron tërë natën pranë babait të paralizuar dhe nënës së vrarë. Të nesërmen në mëngjesin e hershëm nëpër flakët e luftës kishin depërtuar nga Prishtina dy motrat e Hashimit ku e gjejnë ate tê plagosur, dhe nënën e vrarë. Tani më ai ishte i armatosur mirë. E lusin që tê largohen bashk me babain ndërsa ai duke qëndruar pranë dritares iu përgjigjet. „A e keni parë se na e vranë nënën, i gjallë nuk dal nga shtëpia“ Kêshtu kishte folur për herê tê fundit Hashim Hajdini. Diku rreth orës 10 të po kësaj dite, shtëpia sulmohet nga gjithë arsenali i ushtrisë dhe policisë serbe. Lufta ishte e përgjakshme dhe e pabarabartë. Sulmi zgjati deri rreth orës 15 kur nga predhat dhe artileria e rënd, shtëpia u bë rrafsh me tokë. Kêshtu ndërroi jetë Hashim Hajdini dhe babai i tij Hajvaz Hajdini. Sipas dëshmitarêve Hashimi kishte luftuar si luan deri në plumbin e tij të fundit duke i shkaktuar dëme të mëdha palës serbe.Tragjedia në familjen Hajdini nuk përfundoi vetëm me këto tri viktima. Atë natë u vra edhe Naim Hajdini 28 vjeçar (djali i axhës së Hashimit) dhe e ëma e tij Zyla. Këtë natë ishin vrarë shumë qytetar të tjerê të Fushë Kosovës nga të cilët më se 40 bashkëvendas të Hashimit të cilët jetonin në Fushë Kosovë. Kêshtu dha jetën Hashim Hajdini për të dêshmuar edhe një herê se u lind dhe u edukua në frymën patriotike në një familje të madhe qfar ishte familja Hajdini nga Tupalla e Medvegjês.

Në shenjë të nderit dhe respektit për vepren e tij heroike, rapsodi popullor i thuri këngë, populli i Kosovës njohu sakrificën e tij prej dëshmori për liri, qytetarët e Fushë Kosovês i ngritën lapidarë. Vepra e tij do të mbetet frymëzim për brezat që sot po e gêzojnë lirinë për të cilën u flijua Hashim Hajdini dhe shumë e shumë dëshmorê e patriotë të tjerë.

Kêtyre brezave iu mbetet në barrë amaneti i këtyre dëshmorëve – Të mos e nëpërkëmbin lirinë e fituar me gjakun e tyre

 

Ali Hajdini ,  2009  Francë

 

Medvegja REDAKSIA  

Bëhuni pjesë e Faqes   https://www.facebook.com/medvegja.redaksia

 

 

Shpres e Kombit

Nji shiqim ,qe të pershendet
Të lidh dhe të mbeshtëtë
Ah,të kthen në të kaluaren
Të dhuron dinjitet dhe Identitet.

Donika Paci lindi ne 21 dhjetor 1988 ne Fushe Alie te rrethit te
Dibres. Arsimin e mesem e ka kryer ne gjimnazin « Said Najdeni « 
Peshkopi. Ne udhen e bukur dhe te veshtire te poezise eshte futur
heret. Ka botuar poezi ne disa gazeta .
Vellimi poetik « Mjafte me tha loti im  » eshte libri i saj i pare .

SHPIRTIN VRAME TE DY

Nuk jemi me atje,
atje ku rrahjet e zemres
ishin ne shpejtim.
Nuk jemi me atje,
ku endrra na ndizte shpirtin.
Nuk jemi me atje,
ku per nje moment « vdisnim »
ne dehje,
atje ku qielli puthte token.
Nuk jemi me atje ,
se melodine e shpirtit,
e vrame te dy.
Nuk jemi me atje,
se lotin ushqyem me trishtim.

DESHIRE
Sonte nje yll
ra nga qielli,
mu perpara syve te mi,
deshira qe me erdhi
ne ato momente
ishe ti.
Ishte deshire per te qene bashke
deri ne pafundesi !

S’KA ME LOT
U derdhen detrat e loteve
s’ka me lot ne syte e mi,
jo se nuk qaj,
por hormonet e loteve
kane ngrire !

Jabllanicë e pashterur

Fole e madhe e shqiptarisë,

Nga kjo fole lindi një djalë

Tani poet dhe shkrimtar.

 

Në rryma të vështira nga ky shkau

Aspak lapsin nuk e ndali,

Shkroi këngë dhe poezi

I këndoi vendlindjes së tij.

 

Të gjitha vargjet kur radhit

I ka të ngulura thellë në shpirt,

Tani unë kur i lexoj

Lotët nëpër faqja më shkojnë.

 

Në çdo këngë a poezi

Më kujtohet ajo rini,

Rininë e hershme si ky poet

Ku kemi qenë e ku kemi mbet’.

 

Që nga klasa dikur e parë

Radhit vargje i madhi shkrimtar,

Vargje të ëmbla edhe prekëse

Do t’i lexoj deri në vdekje.

 

Kur të ndahem unë nga kjo jetë

Fëmijëve të mi ua lë amanet,

Të gjitha librat nga ky poet

T’i lexojnë jo vetëm një herë.

 

Këto poezi edhe shkrime

Janë përshkrime të jetës sime,

Edhe mua si poet

E njëjta rrugë më gjet.

 

O poet shumë i madh

Të lutem vargjet mos i ndal,

Jabllanicën me Tupallë

Të mos e harrojnë fëmijët tanë.

 

Te lumtë lapsi dhe ajo shkollë

Që e ke mendjen aq të hollë,

Je një bir tupallaliu

Rrofsh sa malet Ramiz Kadriu!

shkruan nga Shaban ABAZI

Nga librat të nxora
me shumë vështirësi,
me dritë e pa dritë,
në të ftohtat qeli.

Herë në dritë të qiririt,
që vajtueshëm ndriçonte,
tek shkrihej për ty,
e pa u ankuar lotonte.

Nga librat të nxora,
germë për germë
e fjalë për fjalë,
pa u stepur e pa u ndalë.

Për ty asnjëherë s’u lodha,
gjersa në dritë të solla,
kur më thante dimri me acar,
as kur piqej kafja në zall.

Të mos më qesin tani hi syve,
ca të pabesë e trushpëlarë,
ca servile e lecka të shitura,
e ca djaj të përdalë.

Mos ma merrni dritën e syrit,
mos më prekni ku dhemb më shumë ,
mos ma shani të shenjtën gjuhë,
se prap gjaku derdhet lumë…

Ramadan Emini, 06.01.2015

UNË

Një ditë

E hapa dritaren

Në dhomën time

Hyri një erë freskie

Ishte ditë pranvere marsi

Rrezet e diellit i humbën retë

Në kopshtin tim bari e filloi ngjyrën

Ishte ngjyrë gjelbërimi dhe lulebore

I vetmuar në dhome time nuk kisha miq

Të shoh bukuritë që solli natyra me pranverën

E dija mirë që kjo ditë do të më presë s’kisha frikë

Më herët kisha mbetur i vetmuar, pa shoqëri e të afërm

Çdo lëvizje ime ishte  në vetmi, isha kalitur nga vetmia

Rinia ime ishte e tillë: Kisha shokë, shoqe, miq,  komshinj

Kisha të gjitha të mirat që i dëshiroja gjithmonë në jetën  time

Vetmia që sot më ka zënë nuk është  dëshirë që unë zgjodha  sot

Ma imponoi koha, lufta dhe njerëz të cilët na sollën në këtë  gjendje

Vështirë qenka të marrësh një rrugë pa dashje, sidomos atë të mërgimit

Më duket dielli që sot bie në dritaren time nuk është njëjtë sikur në Kosovë

Rrezet, nxehtësia dhe drita është e njëjtë, mirëpo nuk e ndjej ngrohtësinë e tij

Pranvera me gjelbërim e lule më dukej se vononte, kështu sot e ndiente shpirti im

Nganjëherë më dukej që stinët e vitit më kanë harruar, nuk ndieja ngrohtësinë time

Kurbeti m’i humbi të gjitha: gjuhën, kulturën, mirësinë, bujarinë, dashurinë e gjumin

U bëra një skllav pune, pa ditur asnjëherë të them JO, i mësuar si  një  qen i    mirë

Puna ma kaliti trupin, por ma zbrazi trurin, nuk kisha guximin ta përdor  kokën

Ishte një kohë boshe dhe e pakuptimtë, mendimi im nuk kishte vlerë   aspak

Çdo ditë koka ime zbrazej, kurse mendoja që duhet punë dhe vetëm   punë

  Edhe orenditë në banesën time nuk i lëvizja pa u konsultuar, pa më lejuar

Koha kalon çdo ditë, mendoj se ndoshta do të bëhet mirë në Kosovë

Të kthehem në vendlindje, në punën time ku dikur më larguan

Ta kthej mirësinë, bujarinë, krenarinë time që e kisha dikur

Të punoj, të jem i lumtur me punën time që do ta kryej

Nga kjo dritare sot ku jam të   mos vuaj në kurbet

Pranverën e diellin që sot i gjej vetëm në Atdhe

Në vendin tim, në oborrin e shtëpisë sime

Të flas gjuhen e nënës sime, shqipen

Të jem i lumtur çdoherë me jetën.

Të pres çdo stinë viti atje

Të krenohem që jam

Unë vetëm

Unë.

                                                                                                                 Shaban ABAZI