Bashkëvendas të nderuar
Duke lexuar këto shkrime në lidhje me at qfar po ndodh në komunën e Mêdvegjës, nuk ke si të mos shqetësohesh e nuk mund edhe të përmbahesh pa e thënë fjalën tënde.
I kuptoi plotësisht ata të cilët jetojnë ende në Medvegje e të cilët na e marrin për të madhe këtë shprehje të patriotizmit duke qenë me mija kilometra larg nga vendlindja dhe nën strehë të sigurt. Është më se e vërtetë që edhe ne që u shpërngulëm dikur, nuk ishim as më të mirë, as më të organizuar e as më vizionarë se ata që sot kanë mbetur atje.
Megjithate duhet theksuar dhe nënvizuar se sot në raport me dikur disa rrethana kanë ndryshuar në të mirë.
– Dikur shumëçka mund të na ndodhte pa e marr vesh as fshati e aq më pak opinioni i gjërë në vend e ai ndërkombëtar.
– Dikur ishte një mendim politik të cilin ose duhej përkrahur ose dal kundër, e për këtë të dytën duhej me të vërtetë trimëri e kurajo e madhe.
– Dikur shqiptarët hynin në objektet e shtetit për një hall, një dokument ose eventualisht për t’i « shërbyer shtetit » (në numër të vogël fatmirësiht)
– Sot shqiptarët (jo aq sa do të dëshironim) janë zgjedhur këshilltarë komune, zëvendës kryetar i komunës, parlamentit…
– Sot shqiptarët megjithate mund ta thonë fjalën e tyre pa iu friguar reprezaljeve që do të bien mbi ta dhe familjet e tyre.
Sikur të ishin vetëm këto të mira që ju erdhën shqiptarëve në Medvegjë pas luftës së fundit, tema që do të na preokuponte do të ishte e ndryshme nga « lufta » për jetë a vdekje në ato troje stërgjyshore.
Komuna e Medvegjës dhe interesat shqiptare kanë mbetur në barrë të 450 individëve të cilët janë ndarë e përqarë në disa klane e partii.
Kjo është e keqja më e madhe që i ka ndodhur etnitetit shqiptar në Medvegje e cila i vë në pyetje dhe i bënë te pavlefshme të gjitha ato përparësi që i ka sjallur koha.
A kanë nevojë 450 shqiptarët që ende e bejnë jetën në ato fshatra të komunës së Medvegjës për 3 – 4 parti ?
Janë ato me nyansa politike aq të dallueshme sa të mos mund të bashkohen, apo prapa tyre qëndrojnë interesa individësh e klanesh të cilat nuk i zë brenga për fatin e së nesërmes të kësaj toke shqiptare ?
Po të analizohet shembulli kosovar ku nuk kalon muaji që një « degë » a « nëndegë » a « lis », nuk kalon nga një parti tek tjetra, nxerrim konkludim se ne shqiptarët në politikë as nuk jemi të djathtë, as të qendrës e as të majtë. Në fakt ne nuk kemi identitet politik. Politikën e bëjmë jo nga bindjet e programet që kemi por nga interesat personale e partiake.
Medvegja në Kosovën Lindore është miniaturë e të njejtës « politikë-bërje » kosovare.
Pêrse ne Medvegjasët kërkojmë « prerje kokash « e « hedhje në litar » të atyre që « trathtuan » interesat kombëtare ose që nuk i mbrojtën ato si dhe sa duhej ?
Të pakët janë ata SHQIPTARË në Medvegjë që nuk do të dëshironin që shqiptarët ti kenë të gjitha të drejtat e të jetojnë ashtu siq duan vet në tokën e tyre.
Edhe ata pak që paskan « devijuar », përse të mos i sjellim në rrugë të drejt e t’i lejojmë të përdoren si vegël në dorën e pushtetit serb !
Të identifikosh « patriotin » nga « tradhtari » në Medvegjë nuk është as e lehtë e as e dobishme.
Ne Medvegjasët kudo që të prekim rrënjët familjare i kemi të përbashkëta.
Qfar mund të jet rezultati kur dihet se « tradhtari » është nip i « patriotit » dhe anasjelltas.
Po e « vumë në litar » « tradhtarin » do të merr me vete edhe disa « patriotë » e rezultati – prap të ndarë e përqarë.
Ata për të cilët kemi dëshmi se me veprimet e tyre të VETËDIJSHME kanë dëmtuar interesat e kombit – duhet eliminuar nga skena politike, por vetëm pasi ti kemi argumentet.
Ata të cilët do të kenë dëmtuar interesat pronësore të ndonjë individi ose familjeje, duhet nxerrur para drejtësisë.
Situata qfar e përshkruajnë nga dora e parë ata që janë të implikuar edhe në rrjedhat politike, na bën me dije se komuna e Medvegjës do të administrohet dhunshëm nga pushteti qëndror dhe kështu do të shkohet në zgjedhjet e reja komunale.
Cilët janë ata këshilltarë nga taborri ynë që ndikuan që të vihet deri këtu dhe cilat do të jenë dëmet dhe pëparsitë, mbetet të shifet.
Këta këshilltarë për fat të keq nuk i njof më shumë se sa na informojnë bashkvendasët tanë për të bëmet dhe meritat që i kanë si këshilltarë komune, andaj nga kjo pozitë e të pa informuarit sa dhe si duhet, nuk mund të paragjykoi për « gjynahet » e tyre.
Dy nga ata i kam takuar në Medvegjë verën e kaluar dhe përshtypjet që i pata nga një qëndrim i shkurtër me ta i kam shprehur në një shkrim tjetër.
Tani, deri kur do të merremi me « qfar ndodhi » në vend që të merremi « me qfar do të ndodh » ?
Deri sa ne i shterrim edhe atomet e fundit të energjisë politike dhe intelektuale duke akuzuar njëri tjetrin, serbët do t’iu kenë qasur platformës elektorale dhe kurthave që do t’ua vënë shqiptarëve për të sjellur prap në komunë « të ndëgjueshmit, të shiturit, të paditurit… » dhe kështu të sigurohet kontinuiteti i ekzodit deri në shqiptarin e fundit.
Nëse ne shqiptarët e komunës së Medvegjës ngado që jemi shpërndarë, kemi vullnet dhe gadishmëri të investojmë mund, dituri dhe mjete materiale, sindromit të zbrazjes së fshatrave nga popullata etnike shqiptare mund t’i ndalet hovi.
Rruga dhe mundësit ekzistojnë :
– Në zgjedhje të marrim pjesë të gjithë ata të cilët do të kenë të drejtë votë pa marr parasysh ku jetojnë.
– Të gjitha partitë shqiptare në fazën post-zgjedhore të lidhin koalicion në mënyrë që të sigurohet numri maksimal i këshilltarëve në kuvendin komunal.
– Në listat e kandidatëve të prezentohen dhe votohen ata të cilët kanë përgaditje shkollore të nevojshme, kredibilitet në popull dhe të kaluarën personale e familjare pa etiketë.
– Nga një ekip profesionistësh dhe njohës të mirë të legjislacionit ndërkombëtar dhe atij serb mbi te drejtat e popujve dhe pakicave, të përpilohet një platformë politike bazuar në strategjinë e kthimit dhe integrimit të popullatës së shpërngulur, mbi të cilën do të punonin të zgjedhurit e popullit dhe diaspora e organizuar politikisht ose mbi baza humane.
– Të zgjedhurit e popullit t’i përmbahen programit mbi të cilin jane bazuar për të kërkuar votën e popullit. Ketyre duhet siguruar pavarësia materiale në mënyrë që të mos bien prë e joshjeve dhe premtimeve të shtetit serb në lidhje me përfitime eventuale për ta dhe familjarët e tyre.
– Ti mblidhen mjete nga ndihma vullnetare, ngjarje me karakter humanitar apo edhe të përcaktohet një kontribut i detyrueshëm për të gjithë medvegjasët në diasporë por edhe ata në Kosovë dhe nga këto mjete të ndihmohen familje që shprehin dëshirë për tu kthyer në shtëpitë e veta nga Kosova apo diaspora. Të mendohet poashtu në mundësinë e ngritjes së ndonjë ndërtese kolektive pranë qendrave shkollore ku do të strehohej porsoneli arsimor dhe familjet e tyre.
– Në koordinim me strukturat politike nga Presheva dhe Bujanoci të mos rreshtet duke trokitur në dyert e institucioneve kosovare e shqiptare por edhe atyre ndërkombëtare për të kërkuar që Serbisë t’i imponohet ligji mbi decentralizimin dhe të vehet në zbatim reciprociteti mbi të drejtat e njohura serbëve në Kosovë dhe shqiptarëve në Serbi.
– Duke u bazuar në këtë ligj që do ti favorizojë të drejtat e pakicave, të kërkohet me ngulm dhe në të gjitha nivelet politike e juridike që Banjës së Siarinës t’i kthehet statuti i komunës ku do të gravitonin të gjitha fshatrat shqiptare. Kjo do të ishte zgjedhja afatgjate dhe përfundimtare e problemit të shqiptarëve në komunën e Medvegjës.
I dhash këtu vetëm disa ide të cilat nuk mëtoj të jenë as më të mirat as të vetmet të cilat Medvegjen do ta largonin nga ky udhëkryq ku ka mbetur. Shpresoi se kështu do të arrinim ta ringjallim e ta shpëtojmë nga vdekja që po i kanoset.
Ju falënderoi për mirkuptimin tuaj.
shkruan: Ali Hajdini
U PRET MEDVEGJA!
Medvegjë, tokë e shqipes krenare,
e mbuluar me petkun e gjelbërimit, mrekulli,
me shumë të ëmbla,zemra bujare,
me njerëzit të dashur e plotë mirësi.
Medvegjë, ti vendlindja ime e dashur,
si fëmijë shume kam ardhur te ti,
thesar të vetëm ty të kam pasur,
sa shumë më mungon, tash më mirë e di.
Si një lis që tymos mjegullë në perëndim,
dhe errësira në mbrëmje kur zbret e frymën ndalon,
del ashtu malli i fshehur, pa mëshirë më përbinë,
Medvegja ime, si frymëmarrja më mungon.
Sa lashtësi, ato kulla e shtëpi,
duke shikuar nga qielli,presin me padurim,
që të thyhet heshtja nën ato çati,
i PRESIN njerëzit në kthim.
nga Miradie Z. Avdullahi
Na Ndiqni në FACEBOOK
Bëhuni fans të Faqes Medvegja REDAKSIA
