Në ty u rriten gjyshërit tanë Me pushke në dorë luftuan Në ty ka rënë daullja Tingujt e betejave nëpër kulla Ritmet e ninullave dhe baladave Këngët e kreshnikëve Qytet po e dëgjoj atë histori Me duar në pranga nën Serbi Në burgun e betonit Zanat me pëshpëritin Në qelinë e gjakpirsit Në tokën e gjakosur të Nishit Vet toponimi po tregon Nish nga numri një qe sllavishtja nuk e di Për qytetin e gjyshërve të mi Në burg aroma e varreve po frymon Pos varreve asgjë s’po shoh Gjuha u be sllave Ejani or gjyshërit e baballarë Ju nipërit e stërgjyshërve të mi Vizitonim në burg, ju përqafoj me dashuri Ky është vendi dhe qyteti im Do të vuaj dhe do qëndroj sikur t’me presin kokën nuk rënkoj dhe t’më ngulin me bark në hu s,do tjetërsohem jam betu Do t’mbes shqiptar dhe s’dua me vajtua Të parët e mi dua me i kujtua Kanë lanë tokë e tapi Këtu quhet Shqipëri…
Nga Asllan Dibrani
Nga Burgu i Nishit gjate vuajtjes se denimit ish i burgosur politik nga politika serbosllave që vazhdoj edhe ne shkeullin e kaluar,po po vazhdon edhe sot. .
Autori është publicist, ish i burgosur politik, anëtar i kryesisë së Lidhjes së Shkrimtarëve, Artistëve dhe krijuesve shqiptarë në Gjermani, poet, piktor dhe veprimtar shumë vjeçar .
Me pikëllim të thellë lajmerojmë miqët, shokët dhe bashkëvendasit
ka ndërruar jetë sot më 28.04.2016
Pashije ( REXHEPI ) ALIU
1945-2016 në moshën 71 vjeqare
Varrimi bëhet me 28.04.2016 në ora 17:00
në varrezat e Fushë Kosoves
Funerali niset nga shtëpia e së ndjeres në Fushë Kosovë
Të pikëlluarit Familja ALIU,REXHEPI
Medvegja REDAKSIA i shpreh ngushllimet familjes ALIU,REXHEPIdhe të gjithe atyre qe e njoften e paten lidhje familjare me te ndjeren Pashije, lusim zotin dhe njerzit per rreth që të jenë pran familjes ALIU,REXHEPI për t’ia lehtesuar dhimbjen.
Zgjedhjet Parlamentare ne Serbi –prape diskriminuese
Ditën e diel , ne Serbi ishin organizuara zgjedhjet parlamentare dhe lokale.
Këtyre zgjedhjeve ju përgjigjën edhe populli shqiptar qe jeton ne Lugine: Preshevë Bujanoc dhe Medvegjë. Me një organizim te pakuptimte nga partitë shqiptare PVD dhe UDSH qe ishin ne koalicion, garuan për te fituar një vend ne Parlamentin e Serbisë ,edhe pse po të ishim me te organizuar do ti fitonim dy vende e ndoshta edhe tri. Kjo si çdo here kur ka zgjidhje ne këto tri komuna te banuara me shqiptar,përveç qe partitë politike shqiptare janë te përçara ndodhe edhe me e keqja me diskriminimin e te drejtave te votës nga ana e shtetit te Serbisë.
Ky diskriminim dhe e padrejte, u tregua kohe me pare kur ne Komune e Medvegjes u organizuan zgjedhjet lokale te parakohshme,kur u mbyll kufiri ne” Muti Vode”për ne Medvegjesit për opinionin shume e ditur. Tani ndodh e njëjta gjë por me një skenar tjetër.
Aktivisti,humanisti dhe vendasi Dul Krasniqi i cili është duke punuar përkohësisht ne Austri, nuk ju lejua te votoi. Arsye kjo , për ne është e pakuptimte dhe qe edhe njëherë tregon diskriminimin e popullit medvegjas. Dul Krasniqi qe kishte marre një rruge te gjate për ti hedhe votën një kandidati shqiptare, ndahet I dëshpruar. Edhe pse Duli posedon pasaporte te Serbisë sepse është i lindur ne fshatin Svirce dhe asnjëherë nuk e ka humbe vendqëndrimin,organizatoret Serb te zgjedhjeve nuk e lejuan te votojnë. Me këtë diskriminim Serbja tregon dhe vulos fjalët e Vuçiçit se ne Medvgjë nuk ka me shume se 7% popullatë shqiptare. Me deklaratën e Premier Misnistrit Vuçiç ,shqiptareve u merën 4000 pasaporta duke I shlyer nga lista e votimeve dhe nga listat e banimit ne trojet e tyre.
Dul Krasniqi se bashku me shume shqiptare tjerë te dëshpëruar qe nuk ju lejua te votojnë u nda nga vendlindja e tij ,jo aq qe nuk e pati mundësin e votimit, por herën tjetër ndoshta nuk mund as te vizitoi shtëpinë e tij qe e ka ne Sfirce, Kjo mund te ndodhe edhe me te gjitha ata shqiptare qe ua morën te drejtën e dokumentit identifikues (Pasaporte dhe L njoftim).
Një diskriminim I tille shqiptaret po i përcjell nga 1887 kur Serbia Cariste zbrazi 250 fshatra shqiptare ne Kazan e Nishit. Edhe sot Serbia “demokratike”nuk ngopet duke I shkele te drejtat e shqiptareve e sidomos me ne Medvegjesit ku kemi mbet si zog qyqe nen mëshirën e njeri tjetrit duke vajtuar nga Austria,Zvicra ,Gjermania,Kazakistani e çdo kënd bote qe dikush te na dale ne ndihme. Kjo nuk po ndodh nga asnjë fuqi qe kishte mundur t`na hekë nga thundrat e Serbisë dhe nga diskriminimi qe po përjeton sot Lugina me Medvegjen. Duli dhe shume vendas shume here janë dëshpëruar me shtetin e Serbisë ,mirëpo janë te betuar se Medvgjen dhe Sfircen nuk do ta lënë kurrë ne duart e Serbisë ,kurse vota e dështuar do te jete një kalitje edhe me e madhe ta urrejnë shtetin diskriminues Serbine.
Andaj z DUL ju me prioritet e keni ne shpirtin e juaj Atdheun se një vote ,e cila na tregon edhe njëherë se Serbia është KATIL i shqiptareve.
ne vazhdim keni VIDEON Dul KRASNIQI ne vend votim -Sfirce 24.04.2016
Matriali është pregaditur nga STAFI i REDAKSISË diten e votimit
NE SHENJE TE 24-VJETORIT TE VDEKJES DHE 35-VJETORIT TE ATENTATIT TE ATDHETARIT, Din EGRIU
Më 24 prill mbushen 24 vjet nga dita kur pushoi së rrahuri zemra e atdhetarit të palodhur i Komunitetit të shqiptarëve në SHBA, apo siç e quanin i madh e i vogël – Daja Din, zemra e babait, vëllait dhe xhaxhait tonë, Din Egriu. Në këtë muaj mbushen 16 vjet nga vdekja e nënës, motrës dhe kunatës sonë – Anifet Egriu. Kurse, më 27 prill , mbushen plot 35 vjet nga dita kur UDB-ja fashiste serbosllave organizoi atentat ndaj aktivistit te palodhur të çështjes së pazgjidhur kombëtare, Din Egriut
Meqë ky përvjetor përputhet edhe me përvjetorin e vdekjes së aktorit kryesor të filmit ”Kosovë, shqiponjë e robëruar”-Din Egriu, kemi obligim moral që të shkruajme ca fjlalë për ate aktor e atdhetar të palodhshëm dibran, i cili me tërë qenien veproi dhe dhe sakrifikoi gjithëçka për komb, për atdhe e për Kosovë ishte dhe Din Egriu, apo siç e quanin bashkëkombasit tanë në Amerikë e gjetkë -Daja Din. Reshat Sahitaj.
Me 27 prill , mbushen plot 35 vjet nga dita kur U D B-ja fashiste serbo-sllave organizoi atentat ndaj aktivstit te palodhur të çeshtjes së pazgjidhur kombëtare, Din Egriut.
Ishte mbrëmje e ditës së shtunë. Si zakonisht Dini rrinte vonë në zyrën e tij në Brooclyn, të cilën e kish furnizuar me literaturë kombëtare e gazeta të ndaluara ne ato vite nga sistemi diktatorial jugosllav. Rreth orës 21 e 30 min. pas disa telefonatve të bëra në çdo çast, kuptova se diç s’ishte ne rregull, ndaj me vrap shkova në zyrë, qe gjindej rreth 200 m. larg banesës sonë. O Zot, o Zot, ç’me pa:
-Dera e zyres ishte e hapur, kurse në dysheme i larë krejt gjakë gjindej i shtrirë bashkëshorti im i shtrenjtë-Dini. Ishte pa frymë, s’lëviste fare dhe s’jepte shenja jete. Në murë qëndronte lëvarur receptori i telefonit dhe aty kuptova se Dini s’ka mund të telefonojë. Së pari kërkova ndihmen e shpejtë, mandej u telefonova djemve: Naxhiut e Naimit që të vijnë në ndihmë, rrëfeu bashkëshortja e Dinit-Anifetja e ndjerë.
Pas dy muaj qëndrimi në spital, mesuam nga goja e Dinit se, mbrëmjen e 27 prillit, tri veta të maskuar e me shufra hekuri e kanë qëlluar, duke brohoritë në gjuhën e tyre:
-Ja ku e ke Kosovën Republikë!
Për këto punë Dini s’kishte frikë,
kur iu kërcnuan jetën me ia fikë,
me këmbëngulje ai kërkonte,
të bëhet Kosova Republikë ! -XH. Isufi
Pas atentatit, Sigurimi Shtetror Federal Amerikan (F B I), e mori në mbështetje.
Pra, më 24 prill ’92 vdiq Din Egriu, ndërsa, më 30 prill, trupi i tij u varros me nderime në vendlindjen e tij të dashur, në Dibrën e Madhe të Kosovës. Vdiq atje ku i deshte shpirti në Shqipëri, me fjalët e fundit në gojë: Kosooovë! Gjashtë ditë rrjesht, Ambasada serbo – sllave s’ lejonte që arkivoli i tij të dërgohet në vendlindje e të kryhej në mënyrë sa më madhështore, ashtu siç e meritonte ceremonia e varrimit. Mirëpo, falë përfaqësisë diplomatike amerikane dhe me urdhërin e saj, u vendos që nëpër vendkalimin kufitar të Bllacës, në afërsi të Dibrës, të kalojë kufoma e të ndjerit e të varroset në vendlindje.
Dini, edhe i vdekur qe tmerr për shovinistët sllavë. Vdekja e Dajës Din,siç e thërrisnin u prit dhe indinjim të thellë nga të gjithë dibranët. I madh e i vogël dëshironin të merrnin pjesë gjatë homazheve të varrimit.Mirëpo,që të pengohet cermonia e varrimit, pushtetarët maqedono mëdhenj përgatitën skenar se gjoja për shkak të trazirave që kishin ndodhur në Dibër, dy javë para vdekjes së Dinit, në mes qytetarëve dibranë dhe policisë, në të cilën përleshje u lënduan 8 policë, ndërsa njërit prej tyre iu dha flaka,u dog j dhe u lëndua rëndë. Pra, ky qe shkaku kryesor i pushtet mbajtësve maqedonomëdhenj që pengonin ceremoninë e varrimit. Ata ishin të sigurtë se tërë homazhi i varrimit do të shndërrohej në protestë masovike të dibranëve, ndaj urdhëruan që, arkivoli i të ndjerit të mos lëshohej këndej kufirit para ora 20 i natës, ndërsa, në ora 21 e 30 min. nisi arkivoli në drejtim të varrezave dibrane. Në ato çaste, disa riga shiu filluan të pikojnë mbi fëtyrën e tij.
Anifet dhe Din Egriu
Edhe qielli vajton për Dinin tonë bujar e të përvuajtur !-Thanë disa dibranë. Edhe pse varrimi u krye natën në të errët. Edhe pse shumica e qytetarëve s’dinin se do të kryhej natën varrimi, ashtu nëpër terr, përmes dritave të automobilëve, iu dha përshëndetja e fundit dhe u ndanë përgjithmonë shumë të afërm, miq, shokë e dashamirë nga Dibra, Shqipëria e Kosova. Personifikim Për herë të fundit vërejtëm fëtyrën e tij të çelur, aq të bukur me buzën pak në gaz, sikur deshte të na thonte: -Që nga viti `81, njëmbëdhjetë vjet flejta në dysheme, pa dyshek e jastëk, ashtu siç flejnë të burgosurit shqiptarë në kazamatet serbo-sllave.Në po tënjetjtin vit të shpërthimit të demonstratave gjithëpopullore në Kosovë, U D B-eja famkeqe,përmes agjentëve tësaj, me shufra hekuri organizoi asgjasimin tim. Pas 24 orësh gjakderdhjeje, alivinosjeje dhe dy muaj i shtrirë në spital, përsëri mbeta gjallë dhe, në çastin kur duhej të jap shpirt, iu drejtova atij që deshi të më merr jetën: -S’ vdes pa u bërë Kosova Republikë !
-Emblemet e mia të punuara prej metali, me mbishkrimin: -Kosova Republikë u shpërndanë anë e kand botës dhe gjëndeshin në duart e protestuesve.Flamujt jugosllav më shkaktonin alergji dhe, sa herë që më jepej rasti, i djegia së bashku me bashkëshorten time, Anifetin. Andaj, gjithmonë na trajtonin armiq të përbetuar të Ish Jugodslla visë.Treta gjithçka pata për çështjen madhore kombëtare. Ndërroi jetë në Tiranë, tek te afermit e tij, me fjalët e fundit në gojë: -Veprova me perkushtim, pa u lodhur për Kosovë, për Atdhe e për komb! Ky qe një odise i shkurtër i përjetimeve dhe vuajtjeve të luftëtarit për lirinë e popullit të vet, që ia dedikuam me rastin e 24-vjetorit të vdekjes së babait, vëllait, xhaxhait dhe kunatit tonë -Din Egriu. E përkujtojmë me pietet e lotë akoma të patharë, djemtë e vajzat:-Naimi, Emini, Diana e Dhurata, mbesa Iliriana, vëllezërit e motrat: -Nushi, Ibrahimi, Nezverja nga Dibra, SH B A dhe Suedia.
Shkruan: Munir Dovolani,babai i Yllit te vallezimit ne SH B A, Driton Dovolanit, alias Tony.
Ne, një grup shokësh nga SH B A, me pietet përkujtojnë Përvjetorin e vdekjes së atdhetarit-Din Egriu: Kaluan 16 dhjet vjet pa Dajën Din, siç e thërrisnim të gjithë në mërgim, Din Egriun nga Dibra e Madhe e Kosovës, siç na thoshte ai, pa të cilin s’mund të mendohej të organizohej demonstratë, grevë urie, peticion apo ndonjë manifestim tjetër fare pa prezencën e tij. Ashtu të stërvuajtur, të djegur e të përvëluar, të krusur, por kurrë të nënshtruar, mund ta takojshe në të gjitha metropolet e Amerikës dhe të Evropës duke brohoritë e trokitë në çdo institucion politik e diplomatik për të drejtat dhe çlirimin e gjithe popullit shqiptar.
Ne, të gjithë kurbetçarët e përkujtojmë dhe parafytyrojmë gjthmonë Dajën Din, atë burr 58 vjeçar, që asnjëherë s’ i pushuan këmbët edhe në vitet më të vështira të pleqërisë, me shëndet shumë të ligë e të tretur në mërgim, veçanërisht, pas atentatit që në zyrën e tij, në prill të vitit 1981, ia bëri UDB-eja cetnike sebro-sllave. Ashtu i sakatosur marshonte sa herë që e lypte nevoja rrugëve të botës, posaçërisht në rrugën 47 -të Nju Jorkut, para O K B-së, të cilin nga gjithë ajo masë e madhe demonstruesish mund ta dalloje llehtë, sepse, si zakonisht në çdo demonstratë i shoqëruar nga bashke shortja e tij, z-nja Anifet, Shote Galica e Dibres, mbanin plisa të bardhë si bora dhe Flamujt kombëtar mbi krah. Poashtu, prej së largu mund ta vëreje fëtyrën e tij të rrudhur palë – palë, që simbolizonte hartën e coptuar të popullit tonë, i cili, si pjesëtar i këtij populli përjetoi të njëjtin fat.
Aq shumë rrudha i ishin formuar në fëtyrë, sa dhe vetë Bashkësitë që i kemi, si brenda trojeve shqiptare, gjithashtu edhe të shpërndara nëpër botë. Predikimi i Dajës Din ishte shumë i bindshëm e modest: – vetëm ta shoh Kosovën të lirë, të pavarur e të bashkuar me të gjitha trojet shqiptare! Shtëpia e Dajës Din ishte konak dhe odë pritjeje për të gjithë shqiptarët. Ajo, me fotografitë e patriotëve të Rilindjes sonë kombëtare e të heronjëve të rënë për liri, u shndërrua në Muze të kombit. Çdo pjesë e hapsirës së shtëpisë që jetonte Daja Din ishte stolisur me shenja e simbole kombëtare.
Në ball të murit ishte vizatuar harta e Shqipërisë me të gjitha trojet etnike, me mbishkrimin-Shqipëria; të cilën aq shumë e deshte dhe gjithmonë na thoshte: -Dua që zemra të më pushojë së rrahuri në Shqipëri dhe, në Dibrën time të më varrosni. Dëshira e Dajës iu plotësua. Plot para 19 vjet, ndërroi jetë atje ku i deshte zemra, në Atdheun e përgjysmuar dhe u varros me nderime, atje ku i deshte shpirti, në Dibrën e tij shumë të dashur e të okupuar që nga viti 1913. Kështu pushoi jeta e një atdhetari e luftëtari të palodhshëm për liri. Ai gjithmonë do jetojë i gjallë në zemrat tona.
Me nderime e respekt e përkujtojnë vëllezërit:Munir dhe Muharem Dovolani -Kenerik, shokët: – Ismail Gjonbalaj, Nazmi Kosova, Baudin Sela, Gjeto Sinishtaj, Ndue Camaj, Haxhi Maqëllara, Bardhyl Pustina,Namik Oruçi, Xheladin Pjeça, Burhan Mela, Sulejman Borova, Lavdërim Cami, Mustafa Vraniqi dhe shumë shokë e miq të tjerë nga Dibra e Madhe, SH B A, Shqiperi, Kosovë e Skandinavi.
NYJORK – SH B A. Me nderime:-Munir Dovolani
Elegji dedikuar Din Egriut
Daja Din, o im vëlla,
kurrë s’kemi me të pa,
gojëmjalt zemër çeliku,
vdekja shpejt ty të fiku.
Vdiq i ri në Shqipëri,
në atdheun amë të tij,
patriot e i pashoq,
fëmijët e shokët i doq.
Gjith’ shqiptarëve keq u ra,
që ai shpejt nga ne u nda,
patriot me besa-besë,
të gjithëve na ka lënë mbresë.
I la pas gruan dhe fëmijët,
ata sot gjënden n’Amerikë,
la dhe vëllaun-Ibrahimin,
që nga Evropa jep informimin.
Daja Din të qofsha falë,
Kosovës zot i ke dalë,
s’kurseve djers’ e pasuri,
për t’ardhmen e brezit të ri.
New Jork, më 28 prill 1993 v.
Shkruar nga bashkatdhetari:
Demir Oboku
Elegji kushtuar Din Egriut
Shqiptar kur humbesh e rrugën s’e din,
mos u brengos shum’
se t’tregojn’ veprat e Bacës Din ! Në Dibrën e bukur të coptuar,
nuk u lodh duke punuar, që shqiptarët të bashkohen, nga robëria të çlirohen. Për këto punë s’kishte frikë,
kur iu kërcnuan jetën me ia fikë, me këmbëngulje ai kërkonte, të jet Kosova Republikë ! Kështu menduan se ai ndalet,
për atdheun kur të folet, por nuk ndalet ai që jep besë,
n’ Nyjork mësyn dyert e O K B-së.
Këtu shqiptarët prezentonte,
t’drejta t’plota për ta kërkonte,
për shqiptarët të vendosin,
të mos i shtypin e sakatosin.
Të na kthehen trojet tona,
kështu ta ndreq fajin Evropa, Baca Din për kët’ trimëri, do të hysh në histori ! Atje tej, n’Amerikën e largët,
PACIFIKIMI I TOPLICES, JABLLANICES DHE I PUSTAREKES
ATJE NA MBETEN DJEPAT…
Se trojet “arnaute” shtriheshin në një hapsirë shumë më të gjërë nga ajo që sot është e banuar me elementin shqiptar, flasin faktet e shkruara dhe të pashkruara, ato që populli I bart me besnikëri gjeneratë pas gjenerate, flasin gjurmët, toponimet gjeografike, flasin mbiemrat e lokalitetet. Sa e sa familje muhaxhire në Kosovë, Maqedoni, Shqipëri dhe Anadollin e largët edhe sot e kësaj dite me mallëngjim precizojnë vendin prej nga u shpërngulën të parët e tyre që si një amanet e bartin brez pas brezi. …”Na ishte një dimmer i madh kur serbi na përzuri nga vatrat tona, na mori gjithqka që kishim, plang e shtëpi, mundoheshim vetëm të gjallët t’i shpëtonim, ishim nisur por s’ dinim ku venim, shkonim pas atyre që ishin nisur më pare, rrugës gjurmë të gjalla, plaqka të mbetura, bagëti, madje edhe djepi me fëmijë…”
Dëbimet ,Vrasjet Masive Sanxhaku i Nishit 1877-1878
Kêshtu e fillonin tregimin të gjithë ata që përjetuan shpërnguljen, kështu e tregojnë edhe sot, kështu do ta tregojnë edhe nesër – “na shpërngulën nga trojet tona me dhunë dhe terror, me metodat më barbare të Andriqit, të Çubrilloviqit e të tjerëve që në të njejtat forma dhe me të njejtin qëllim përsëriten edhe sot.
Dëbimet ,Vrasjet Masive Sanxhaku i Nishit 1877-1878
Këtë situate tragjike në të cilën ishte populli shqiptarnë në këngën e vet e përshkruan kështu: …Na ka marrë Serbia krejt, na ka marrë tokë e shpi, po na qesin në borë e n’shi, Çka po pshtojshnin pa u mërdhi, Po na i therrin me singi (bajonetë)…
Përmasat e kësaj ndjekjeje shtriheshin pa përjashtim në gjithë territorin ku jetonin shqiptarët,kurse qëllim të fundit kishin pastrimin e tërësishëm të të gjitha vendbanimeve nga elementi “arnaut”. Shpërnguljet më masive ishin ato të viteve 1877/78, kur në një masë të paparë u intensifikuan masat ndjekëse nga shteti shovinist serbomadh.
Ku jetonin dhe deri ku shtrihej toka “arnaute”?
Tokat tona nga na shpërngulen në periudha të ndryshme
Njê pasqyrim më real të struktures së popullsisë që para vitieve 1877-78 jetonte në viset e Jabllanicës së Poshtme dhe të Epërme, në Pustarekë dhe në Toplicë na prezenton Boshko kërstiq në librin e tij “Jabllanica dhe Pustreka në LNÇ”, botuar në Bojnik më 1878. Duke mos e zënë në gojë shkakun e shpërnguljes së shqiptarëve nga këto treva, Boshko kërstiqi në këtë libër, përveq tjerash shkruan: “…Deri në vitin 1878 në fshatrat e Pustarekës dhe Jabllanicës në përgjithësi kanë jetuar shqiptarët. Psh. Në fshatin Bojnik jetonin 10 familje shqiptare e 20 familje serbe, në Dragovc 10 familje shqiptare dhe 21 familje serbe, në Pllavce 12 familje shqiptare dhe 5 familje serbe, në Gjukovc 12 familje shqiptare asnjnë serbe, në Stubëll 25 familje shqiptare dhe 8 familje serbe,në Gjingjushë 25 familje shqiptare dhe 16 familje serbe, në Llapotincë 35 familje shqiptare dhe 1 familje serbe, në Pridvoricë 30 familje shqiptare dhe asnjë serbe, në Sllavnik 15 familje shqiptare dhe asnjë serbe në Konjushën e Epërme 8 familje shqiptare dhe asnjë serbe, në Reqicë 15 familje shqiptare e asnjë serbe, në Kamenicë 15 familje shqiptare dhe asnjë serbe, në Graincë 6 familje shqiptare dhe 6 serbe, në Dubovë 44 familje shqiptare e 4 familje serbe, në Prekopçellicë 10 familje shqiptare dhe 20 familje serbe, në Shtullcë dhe Gegël 20 familje shqiptare dhe 20 familje serbe, në Popovë 30 familje shqiptare e asnjë serbe, në Radinoc 40 familje shqiptare e asnjë serbe, në Rukoc 40 familje shqiptare dhe asnjë serbe, në Brajshor 5 familje shqiptare dhe asnjë serbe, në Kopran 5 familje shqiptare dhe asnjë serbe, në Krivodërvetë 3 familje shqiptare e asnjë serbe, në Vrapcë 5 famile shqiptare dhe asnjë serbe, në Gjylekarë 20 familje shqiptare dhe asnjë serbe, në Bucë 40 familje shqiptare dhe asnjë serbe, në Sharcë 6 familje shqiptare dhe asnjë serbe, në Cërni vrh (Cërnavorr/ vr. e aut.) 5 familje shqiptare dhe asnjë serbe.
RRUGËTIMI NË PAKTHIM Nê at kohë edhe në Toplicë në shumicën e fshatrave jetonin në përgjithësi shqiptarët: Në Cërnatovën e Epërme dhe të Ulët, Asanovc, Zllatë, Kozhincë, Gllasovik, Maqinë, Zhinipotok, Mërlakë, Gjurevc, Staroselë, Bregovinë, Dragidell, Bublicë… etj. Të dhënat e lartëcekura I përgjigjen vetëm një teritori të ngushtë të Jabllanicës së Poshtme dhe nuk pëerefshijnë të gjitha fshatrat ku jetonte popullata shqiptare, sepse ekzistojnë të dhëna se shqiptarët jetonin edhe në Retkocer, Borovc, Radec, Shillovë, Klaiq, e vendbanime të tjera me një structure të përafërt me këtë që autori precizon më lart. Një burim tjetër serb na bënë me dije se aty nga mesi I shekullit të XIX, vetëm në nahijen e Leskocit dhe Prokuples ishin 300 fshatra shqiptare. Numri I shqiptarëve që popullonte ato vise ka qenë vërtetë shumë i madh dhe duhet të ketë arritur së paku 100 mijë (T. Kovaqeviq – “Topografsko statisticki opis severnih predjela”) Meqenëse lidhur me shtrirjen gjeografike të shqiptarëve në visit e Toplicës, Pustarekës dhe Jabllanicës u morën shumë autorë, të dhënat që prezentojnë në një masë ndryshojnë varësisht nga disponimi dhe paragjykimi që këta autorë kishin për shqiptarët Kêshtu psh. sipas një shënimi po ashtu serb, thuhet se para luftërave të viteve 1877/78 në rrethin e Prokuples ishin 2054 shëpi, kurse në rrethin e Kurshumlisë 1539 shtëpi shqiptare (Haxhi Vasileviq “Arnauti nashe krvi”) Serbia e dekades së fundit sikur harron këto të dhëna, sikur harron se shqiptarët përveq në Kosovë, jetuan edhe në një pjesë të mire të Serbisë së sotme prej nga u përzunë sipas metodave të “Naçertanjes” së vitit 1844.
Rrugëtim i vështir për të mbijetuarit
Ngase ishte një dimër i rëndë një numër i familjeve të ikura nuk qenë në gjendje të bëjnë rrugë të gjatë por u detyruan të vendosen nëpër miq dhe të afërm në Jabllanicën e Epêrme ku dhe sot jetojnë (Cërrnavorrët, Bojnikët, Radecët, Rafunët,Shillovët etj.) kurse pjesa dërmuese e të shpërgulurve kaloi në Kosovë e në Dugagjin duke bartur me vete emrat dhe toponimet nga vendet që u shpërngulën. Se keqtrajtimi që I bëhej popullit shqiptar kishte lënë gjurmë të thella na tregon edhe fakti se një numër i madh i këtyre familjeve ia mësynë një rruge të gjatë deri në Maqedoni, Shqipëri e deri në Anadollinë e largët. Rrugëtimin kaq të gjetë dhe të pakthim e arsyetonin me fjalët – Pasi u detyruam të braktisim token dhe vatrat tona, atëher sa më larg serbit.
P.S Ky shkrim eshte botuar ne Gazetën ZËRI më 3 Mars 1991
shkruan Ali Hajdini , Francë
Autori është pjesëtar i familjes Heroike nga Tupalla e Medvegjes të ZenelHajdini 1910-1942 e HashimHajdini 1949-1999
Luftë pushteti mes forcave politike shqiptare në Serbi
Mbeten edhe pak ditë nga zgjedhjet parlamentare dhe lokale në Serbi, të cilat do të zhvillohen ditën e dielë, më dt. 24 prill 2016. Konkurrenca mes partive politike e ka kaluar stadin e një gare politike, pasi e ka kthyer në një luftë të mirëfilltë pushteti, një palë lufton me të gjitha mjetet, qoftë dhe jo demokratike për të mbajtur pushtetin dhe palët e tjetra luftojnë të marrin po atë, pushtetin. Kjo gjë është bërë edhe më shumë evidente në javën e fundit të fushatës zgjedhore. Blerja dhe shitja e votave është një fenomen, që si duket po merr zgjerim edhe në troje. Grupet e popullatave të margjinalizuara janë targetuesit e parë. Ndërkohë që çelësi i problemeve të shqiptarëve vijon të mbetet zhvillimi ekonomik i tyre.
Humbja e rregullave të lojës përgjatë fushatës zgjedhore dhe jo vetëm, imponimi te votuesit dhe detyrimi që të zgjedhin përtej bindjeve të tyre politike, largon edhe më shumë klasën politike shqiptare në Serbi nga rregullat demokratike dhe njëkohësisht i distancon edhe më shumë partitë nga njëra-tjetra. Kemi trajtuar edhe më parë rëndësinë që ka për shqiptarët e Serbisë, unifikimi i forcave politike shqiptare në Luginën e Preshevës në një listë unike për zgjedhjet parlamentare. Kjo gjë nuk u realizua në këto zgjedhje dhe pak gjasa ka të bëhet edhe në të ardhmen. Gjërat janë kopsitur ndryshe. Sepse, si bazë ka shërbyer interesi vetjak i pak individëve që drejtojnë politikisht Luginën dhe jo interesi dhe mbrojtja e të drejtave të popullsisë shqiptare në Serbi.
Partitë politike me shtrirjen më të madhe në Luginë po mbajnë qëndrime zgjedhore ndryshe. Partia për Veprim Demokratik (PVD) garon për zgjedhje parlamentare, ndërsa Partia Demokratike Shqiptare (PDSH) së bashku me Partinë Demokratike (PD) i kanë bojkotuar ato. Dy qëndrime ndryshe, që i përçojnë edhe më shumë shqiptarët, duke shtyrë më shumë palët dhe duke i larguar në një masë të madhe nga ajo çka duhet të përbënte qëllim për ta: unifikimi.
A është menduar vallë për përfaqësimin në parlament të zërit të shqiptarëve të Serbisë? A është menduar që bojkoti tkurr prezencën e shqiptarëve si faktor politik në Serbi dhe sjell gjithnjë e më shumë zvogëlim dhe rënie të pozitës së tyre si etni? A është menduar edhe për të drejtat legjitime të shqiptarëve që jetojnë në qytete të tjera, si: në Suboticë, Novisad, Beograd, Nishë e deri në jug të Serbisë? A është bërë një analizë se kë favorizon ky bojkot dhe kë dëmton? Të parët që dëmtohen, sigurisht janë shqiptarët. Kush do i mbrojë të drejtat e tyre, kur radikalizmi antishqiptar që po rigjallërohet në Serbi do i sulmojë ata (shqiptarët)? Këto e të tjera pyetje flasin qartë për gjendjen e shqiptarëve në Serbi dhe për nevojën e madhe që ata kanë për bashkim.
Të krijohet përshtypja e një akordi të paravendosur në heshtje mes partive politike shqiptare për një ndarje pushteti të deritashëm, ku njëra parti, PVD ka pushtetin qendror, pasi kishte dy deputetë në parlamentin e Serbisë, që u shpërnda dhe me gjasa do të ketë përfaqësues edhe në parlamentin e ardhshëm. Ndërsa partitë e tjera, PDSH dhe PD kishte pushtetin lokal, pasi drejtuesit e dy komunave shqiptare në Bujanoc dhe Preshevë janë drejtues të këtyre partive. Zgjedhjet e rradhës janë një provë edhe nëse do të ndryshojë apo jo ky raport. Përtej fasadës llamburitëse dhe “demokratike” të fushatës, situata flet më shumë për drejtimin e fijeve nga mbrapa skene, sesa në qendër të saj, liro e shtrëngo. Rezultati i zgjedhjeve që janë në prag në Serbi do të përcjelli nëse vërtetë do të vijojë të ndiqet e njëjta strategji. Ndërsa gjendjen në Medvegjë po e kalojnë në heshtje, a thua aty nuk ka shqiptarë dhe ajo tokë nuk është shqiptare. Të jetë vallë një rastësi, një harresë e “pafajshme”, një neglizhencë paaftësie, apo një strategji e hollë për ta ndarë nga trungu i tre komunave shqiptare?
Bashkimi i forcave politike shqiptare në Serbi ishte një dështim i plotë dhe kjo jo për pamundësi, por për mungesë të plotë vullneti dhe serioziteti të partive që mbajnë peng gjendjen politike në Luginë; për angazhim të pamjaftueshëm të dy shteteve shqiptare, Shqipërisë si shteti amë dhe Kosovës, ku tre komunat Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë, në referendumin e datës 1-2 marsit 1992, votuan lirisht në masën 95% për t’iu bashkuar Kosovës. Heshtja dhe mosveprimi i dy shteteve shqiptare dëmton drejtpërdrejtë shqiptarët në Serbi. Ende sot, të dy Qeveritë nuk mbajnë një qëndrim orientues për shqiptarët në Serbi, duke i lënë ata në këto prag zgjedhjesh parlamentare dhe lokale në vakum, pa busull dhe pa mbështetje morale. Por edhe media duket se e ka harruar këtë moment kaq të rëndësishëm që po kalojnë shqiptarët në Serbi, kjo shprehet me faktin se lajmet për ta janë pothuajse inekzistente.
Pak apo aspak po flitet për votën e emigrantëve shqiptarë nga Serbia. Shqiptarët në troje kanë emigruar ndër vite dhe Lugina ka gjysmën e votuesve të saj që jetojnë e punojnë në vende të tjera të botës. A do të mundin ata të ushtrojnë të drejtën e tyre për të zgjedhur drejtuesit politik dhe administrativ në Luginë? A po bëjnë përpjekje të mjaftueshme drejtuesit në pushtet në Luginë, që të mundësojnë pjesëmarrjen e tyre në votime, apo sërisht votuesit emigrantë ditën e zgjedhjeve, do të dergjen pikave të kontrollit për të hyrë në Serbi, si kanë bërë vite më parë?
Këto e të tjera probleme vijojnë të shqetësojnë popullatën shqiptare në Luginë e në Serbi, por pak kush po merret me to. Lufta e pushtetit po e zvogëlon hapësirën për luftë idealesh dhe mbrojtje interesash të shqiptarëve, gjë e cila po pengon punën e një pakicë elementësh përparimtarë që po punojnë dhe po përpiqen për të mirën e Luginës dhe të shqiptarëve në tërësi në Serbi.
nga Teuta Nunaj
autorja është PhD Candidate at European University of Tirana. Before University of Tirana Professor of University, Manager, Publicist
SFIRCA IME
Është një fshat n`maje t`Gollakut, Që kurrë nuk ishte e shkaut. Fshatë i bukur kufitarë. Gjithnjë këtu jetuan Shqiptarë.
Kufijtë tash ,që këtë fshatë e ndajnë, Nuk janë pjellë e Popullit Tonë. Kjo u nda me Histori. Herë me Turk,herë me Serbi.
Këta kufi që ekzistojnë, E ndanë Sfircën ne dy anë. Në Kosovë ,e në Medvegjë të madhe. Po kjo është tokë Shqiptare.
Si natë anë e si n`këtë anë, Krejt Kosovë këtu i thonë. Ndash Kosovë e ndash Shqipëri, Këtu Shqiptari s`njeh kufi. Krejt i thonë Shqiptari.
Historia e Shqipërisë nënë, Kurrë këto troje si harron. Herë do kurë tonat janë. S`ka me Sfircë në dy anë. Krejt Shqipëri do e bëjmë.
Rroshë pra nëna Shqipëri. Që këtu nuk njehë kufi. S`mundet kush me najë marrë. T`lëvizim të lirë n`Sfircën tonë.
Por Sfircas ju mos harroni ! Topallë ,Kapitë e Medvegjë , Këtu nuk njohim mexhë. Mexhë kemi te Mollë e Kuqe. Molle e Kuqe i kanë thënë. Është pra kjo Shqipëria jonë.
Me pikëllim të thellë lajmerojmë miqët, shokët dhe bashkëvendasit
ka ndërruar jetë sot më 22.04.2016
Hasime ( Halimi ) BAJRAMI
1936-2016 nga Llapashtica e Medvegjes
Varrimi i të ndjeres bëhet me 23.04.2016 në ora 13:00 në varrezat e Llapashticës të Epërme – Medvegje
Të pikëlluarit Familja Halimi-Bajrami
Medvegja REDAKSIA i shpreh ngushllimet familjes Halimi-Bajramidhe të gjithe atyre qe e njoften e paten lidhje familjare me te ndjeren Hasime, lusim zotin dhe njerzit per rreth që të jenë pran familjes Halimi-Bajrami për t’ia lehtesuar dhimbjen.
…………..Ne foto autori ne qender te qytetit te Bujanocit
Sfidat e Kuvendit të Bujanocit,ballafaqimi i legjislaturës së 24 prillit 2016
Komuna e Bujanocit dallohet pasi në Komunën e Medvegjës ishin mbajtur zgjedhjet e parakoshme më 13 shtator 2015 dhe për Komunë të Preshevës nuk kemi asnjë telalashe as për shumicë të këshilltarëve Komunal, Kryesuesin dhe Kryetarin e Komunës. Sfidat me të cilat do të ballafaqohet legjislatura nga zgjedhjet lokale e datës 24 prill 2016,për Kuvend të Bujanocit është më rëndësi mbi të gjitha ruajtja e 30 ulëseve me Këshilltarë Komunal shqiptarë tani sa numëron kuvendi nga 41 Asambleista Komunal. Kjo është një përballje shumë me rëndësi kështu do të ruhet edhe Kryesuesi dhe Kryetari i Komunës si shumicë shqiptare.
Përveqë ksaj është shumë me rëndësi edhe ndërtimi i një koalicioni të qëndrueshëm dhe stabil që do të reflekton një frymë unifikuese. Kjo legjislatur ka obligim ngritjen,shtrimin dhe gjetjen e shumë zgjidhjeve të përgjidhshme të Komunës. Kryetari së bashku me Kryesuesin dhe Këshilltarët Komunal shqiptarë të jen bartës të miratimi të një Rekomandim-Konkluzioni që do t’ju drejtohej instancave më të larta të institucioneve Qendrore të Republikës së Serbisë dhe mekanizmava më të larta të BE-së lidhur me dukurin e fshirjes së qytetarëve të ksaj komune nga librat amzë dhe pasivizimi i adresave të banimit.
Ky Kuvend do të duhej të inicojë edhe zyrtarizimin e vendkalimin në Breznicë,Muhoc e Dobrosin. Interes i veqantë është edhe draft miratimi i Komitetit për bashkëpunim ndërkufitarë me Gjilan dhe Kamenicë, funksionalizimi zyrës për të zhvendosur dhe shpallja nga Komuna e datës 23 qershor si datë e të dëbuarve shqiptarë. Ndalja e diskriminimit dhe përmisimi i strukturës të punësurave në adiministratën Komunale, kadastër, shëndetësi,respektimi i dy gjuhësisë si dhe emërtimi i institucioneve shkollore dhe publike, të rrugëve dhe shesheve. Vendosja e shtatores së heroit tonë Kombëtar Skëndërbeut në qendër të Bujanocit jan sfidat me të cilat nuk është lehtë të përballet kjo legjislaturë. Komuna e Bujanocit është ndër Komunat kyqe nga tri komunat edhe për ndërtimin e raporteve se çka mundë të bëhetë mbi asociacionin e formuar më 12 shtator 2015,nga këshilltarët komunal shqiptarë të Medvegjës, Bujanocit dhe Preshevës. Kompetencë edhe ingirencë e nivelit lokal të inicoj komunkim,lëvizjen e lirë të mallrave dhe njerëzve dhe infrastruktura rrugore pasaqërisht, projektin kapital për Malësin e Bujanocit rreth asfaltimit të rrugës Muhoc-Zarbicë, me buxhet të Komunës.
Gjatë këtij mandati të kësaj legjislature do të duhej caktuar prioritete për ndaljen e zbarzjes së heshtur që është interes jo vetë i ksaj komune por edhe këti Rajoni për ruajtjen e identitetit individual dhe kelektivë duke mbrojtur vlerat e referenduimi të 1 e 2 marsit 1992 dhe vlerave të luftës së UÇPMB-ës. Domosdoshmëri e kohës dhe sfidë si të caktojn një platform dhe strategji të ndërtuar bashkarisht me Preshevën dhe Medvegjën dhe duke përfaqësuar interesat edhe para instancave të BE-ës.
Pra, nuk është vetëm ruajtja e 30 ulëseve të këshilltarëve Komunal shqiptarë nga 41 sa numron Asambleja e Bujanocit edhe nevoja emergjente e një koordinim dhe harmonizimi së bashku edhe me dy Komunat tjera për jo vetëm para Tiranës dhe Prishtinës por edhe para Beogradit dhe ndërkombëtarëve të paraqiten drejtë. Përbërja e ksaj legjislaturë të Bujanocit së bashku edhe me dy Komuna tjara do të duhej të gjej një zgjidhje të pranueshëme edhe për funksionimin e Këshillit Nacional për shqiptarët, për Trupin Koordinues, për kthimin e lapidarit të hequr dhunshëm më 20 janar 2013,etj. Me të drejtë qytetarët e ksaj komune presin regjistrimin e të dëbuarve dhe zhvendosurve si dhe organzimi i rexhistrimit të pasurisë personave dhe banesave që është refuzuar në vitin 2011.
Për shkakë që Bujanoci kufizohet me Komunën e Kamenicës dhe Gjilanit ka shumë qytetarët të komunitetit Serbë që jan të lajmëruar me banim në Bujanoc,si të veprohet në këtë rast. Çështja e mungesës së një Spital Regjional,dhe mungesa e një Universiteti publikë në gjuhën shqipe jan sfidat jo të vogla dhe përballjet që do të duhej të ngrisin zërin dhe përfaqësojnë interesat e shqiptarëve të ksaj Komune. Në shkrimin autorial para tij hapëm dilem që Bujanoci mundë të pëson si Medvegja, por të gjithë votuesit të jemi të përgjegjshëm që mos të vij deri këtu.
Në votimet e 6 maj të vitit 2012 nuk mundë të themi që u shtuam, por u arritë që të dalin votuesit në votime dhe u arritë të kemni 30 ulëse nga 41 ulëse sa numron Kuvendi komunal i Bujanocit.
Kjo është sfida që të ruhen së pari këto ulëse e pastaj edhe sfidat tjera po ashtu nuk jan të lehta .
Shkruan: Refik HASANI , 21 prill 2016
Autori është i diplomuar në MASTER shkencor në Universitetin ,, Hasan Prishtina’’
FATI I SHQIPTARIT
Na shkoj jeta breza me radhë tuj u lutur e tuj shpresuar, të përfundojnë kohrat e vështira
të kemi edhe ne ditë më të mira.
Na shkoj jeta me zingjirë duke pritë ditë më të mirë, okupatorët shkojnë e vinë prapa grillave ne po rrimë.
Kurrë s’na u hoqën zingjirë e pranga kurrë s’na u hoqën të këqijat nga qafa, na u burgosën e na u vranë trimat po na udhëheqin gjithandej fundrrinat.
Disa na i zhduku për jetë armiku ca të tjerë i kemi ndër varre, shumë të tjerëve na treti jeta gjithëndej në dhena tjera.
Disa nuk kanë lek as për një kafe disa kanë villa luksoze dhe pallate, te ne nuk kemi shtresa të mesme por shtresa të pasura apo të vobekme!
Të lutem ty i madhi Zot! Sa do të zgjasë për ne ky mot? Pse kështu qenka fati i shqiptarit të sundohet gjithmonë prej djallit!
Pse këto vuajtje shqiptaria? Pse po na përsëritet historia? Mos vallë vetë i kemi fajet e po i paguajmë shtrenjtë mëkatet?
Kemi mbetur si mos më keq jemi ndarë si buka n’kuleq, sa me fe sa me parti e pak ka mbetur shqiptari!
Ndoshta ne nuk po dimë të lutemi a po vonohemi a ndoshta po ngutemi, a po na vërboi tmerrësisht lakmia të nëpërkëmbet nënë Shqipëria?!
Pse te ne mbrapsht po shkon puna shiten trojet për samuna, po lartësohen përherë plehrat me dy këmbët po shkilen vlerat.
Pse gjithmonë puna po na shkon huq pse nuk mund të bëhemi si një grusht? At Gjergj Fishta e pat thënë një fjalë më lehtë mbushet një thes pleshta se sa një grusht me shqiptarë!
Nëse kështu qenka fati i shqiptarit të udhehiqet gjithmonë prej djallit, mallkuar qoftë fati e djalli qe na ndoqën djalë pas djali.
Gjithmonë le të shkon i zi moti nëse shqiptari nuk është i zoti, djallin ta k’thej në vend të vet e në tokën e tij të jetë ai mbret!
I dashur Migjen mësues dhe penë e ndritur, në vuatje dhe mjerim thellë i kalitur, një penartë i përndritur, vigan i madh , letrar i rrallë ndër ne , i pa përsëritur,
fati yt dhe mua pas një shekulli keq më ka goditur, të doja sikur nxënës , e më shumë tani kur jam i rritur, mjerimin e ndjeva në paskaj , këtë plagë të trishtë , të zymtë dhe të neveritur,
edhe unë mësues , poet jam një mendjendritur, padrejtësia dhe mjerimi sa më janë mërzitur, në vargje hedhur si yje përndritur, ne mësimdhënës , pishtarë sa mendjendritur, por në mjerim ditë dhe natë të përpilitur, ai erdhi nga tiranët dhe jo nga qielli i zbritur.
pas një shekulli vuajtje ,ankth , dhe pa fund të përpilitur, jeta aq rëndë sa më ka sfilitur, ndosha shumë të ndjeva dhe aq jam mërzitur, të takova në poema duke qajtur dhe bërtitur, tash po jetoj sikur ti i vuajtur , në paskaj në mjerim i lodhur , i dremitur,
O Migjen drejtësi kërkova unë përsëritur, tiranët na vunë në humnerë pamëshirshëm thuajse papritur, ah kohë e mbrapshtë mjerim , mjerim , o Migjen , tre filiza si hamall , me bukë të lypur jam duke i rritur, padrejtësinë dhe tiraninë duke e sfilitur, qëndrestarë i kohës , i pa thyer , i pa përsëritur , se do ta kem fatin tënd kurrë se kam ditur,
sa rëndë , sa dhimbje , sa pikëllim , sa tmerr dhe vrer kur hamall bëhen mendje ndritur, atdheun po e mbulon sërish kjo errësirë e papritur, vargje kam hedhur , ato do ndrijnë shpresën e fikur si yje të panumërta , aq të përndritur, I dashur Migjen se do të jem një shekull pas sot sikur ti që moti në mjerim kurrë këtë se kam pritur.
Lobi Euro-atlantik Shqiptar nuk ka shumë kohë qe vuri gurthemelin e vet në
Lorach të Gjermanisë,po dita ditës është duke marr hov dhe frymë me ambicie të
reja drejt zgjuarëjes së shqiptarëve për ta bërë një unitet të bashkimit
në mbarëvajtjen e gjithmbarshme kombëtare. Pas një serë aktivitetesh dhe lobimesh të
LEASH-it nëpër Evropë, edhe shqiptarët e Austrisë do ta themelojnë « Lobin Euro-
Atlantik-Shqiptar » në qytetin e Vjenës i cili do të mbahet me datën 24. 04.2016 në ora
11:00 Adresa: Nordbahnanlage 9, 1210 Vjenë në objektin e « Shoqatës humanitare Kërçova ».
-Lobi Euro-Atlantik Shqiptar, ka për qëllim ta bashkojë gjithë mërgatën shqiptare anekënd botës, në një frymë të re, e cila do t’u shërbejë gjithë shqiptarëve kudo në botë, në fushën ekonomike, kulturore, sociale,politike dhe në sektorë të gjithmbarshëm.
-Pa dyshim se bashkimi krijon forcën, të hyjmë në betejë drejt aspiratave tona shekullore për interesin e familjeve dhe fëmijëve tanë, për ta ruajtur identitetin tonë nga furtunat e pamëshirshme të asimilimit . Atdheu, koha, historia, momenti po na thërret, që të kaluarën ta rikujtojmë si një fazë të hidhur ,të veprojmë për të mirën dhe të ardhmen e bashkuar.
-Prandaj ju bëjmë thirrje njëzëri që t’i bashkëngjitni ftesës tonë për këtë takim sa madhështor, po edhe kombëtar, human dhe shumë i nevojshëm më sa vijon sipas thirrjes së më poshtme:
F t e s ë
Të nderuar qytetarë, të komunitetit shqiptarë, të nderuar mërgimtarë, intelektual, krijues, dhe artdashës të kulturës dhe artit shqiptar, biznesmenë, veprimtar, shoqata, klube dhe organizma të vlerave tona kombëtare, me vendbanim dhe punë të përkohshme, apo të përhershme në shtetin e Austrisë ju ftojmë qe të merreni pjesë në themelimi i Lobit Euro-atlantik Shqiptar në Austri.
-Ftojmë të gjithë bashkatdhetarët, që të marrin pjesë, me një theks të veçantë ftojmë ambasadorin e Republikës së Shqipërisë të Kosovës dhe përfaqësues të çdo lloji subjekti apo organizate e media, që të marrin pjesë në themelimin e Lobit Euro-Atlantik-Shqiptar me një qëllim dhe synim të krijimit të unitetit rreth kombit,flamurit dhe gjuhës shqiptare, duke i larguar,eliminuar dhe injoruar grupacionet , bajraktarizmat, lokalizmat,grupet partiake, dhe formacionet e rrejshme të shantazheve vetanake, apo grupore qe i krijuan plagë te rënda mërgatës sonë në shkapërderdhjen dhe përçarjen e sajë nga klane të fshehta dhe injorante ,po edhe nga kanale të ndryshme edhe shqiptare me vetëdija apo edhe pavetëdije. Kombi mbahet i bashkuar dhe pikërisht ky bashkim promovohet dhe konfirmohet me pjesëmarrjen tuaj. Kemi kënaqësinë të ju presim në themelimin e « Lobit Euro-Atlantik-Shqiptar » në Vjenë nga këshilli iniciues.
Shkruan dhe informon Asllan Dibrani ,anëtar i këshillit për media nga Lobit Euro-atlantik Shqiptar në Gjermani
MEDVEGJË – VENDLINDJA IME
Te dua Medvegja ime
Atje ne malesi
Ty te kam ne zemer
Dhe te mbajë në gji
Ato male te larta
Me mrize te bagetisë
Me kujtohen si sot
Lojrat e femirisë
U largova nga ti
Në klasen e tretë
Por dashuria ndaj teje
Ne zemer me ka mbetë
Te dua ! Te dua!
Kurrë nuk te harroj
Me vargjet e mia
Me mallë te perqafoj
