Archives de catégorie : KULTURË

Në 48-vjetorin e vrasjes së heroit Sefer Selimi, pishtarit të arsimit

02/02/2016 tupalla Laisser un commentaire

Në 48-vjetorin e vrasjes së heroit Sefer Selimi, pishtarit të arsimit.

Në fillim të shkurtit 1968, disa metra para portës së shtepisë së vet,në prani të vajzës 12 vjeçare, Sefer Selimi goditet për vdekje me disa plumba pas shpine. Pra, U D B –ja ish jugosllave, permes veglave qorre organizoi atentat ndaj intelektualit, veprimtarit e atdhetarit, Sefer Selimi!. .

DIBRA, DJEPI I ARSIMIMIT SHQIPTAR NË TREVËN E POLLOGUT E MË GJËRË

Të gjithë e njohën heroin, atdhetarin e gazetarin, poetin e pedagogun, këshilltarin e arsimit dhe ish sekretarin e komunës së Gostivarit – Sefer Selimin. Për të janë shkruaar elegji, janë kënduar këngë dhe gjithmonë në çdo odë a ndeje me respekt flitet e do flitet për këtë veprimtar të dalluar të kësaj treve. Meqë, që nga viti 1962, së bashku me ish kolegun tim poashtu të ndjerë, z. Abdyrrahman Beqiri dhe dëshmorin Sefer, ishim tre miqë të pandarë, andaj, ua kam borxh që të shkruaj ca fjalë për të dy pishtarët e arsimit, por kësaj radhe e përkujtoj 45– vjetorin e vrasjes së heroit-Sefer Selimi.

Ditën e martë,një ditë gazepi,

në Gostivar na u bë kiameti”-Kengetari popullor.

Pra, diten e martë, në fillim të shkurtit 1968, disa metra para portes se shtepisë së vet,në prani të vajzës 12 vjeçare, Sefer Selimi goditet për vdekje me disa plumba pas shpine. U D B -eja nuk pret, ” zbulon ”dhe përhap lajmin e trilluar se Sefer Selimi kish qenë”Agjent i Shqipërisë, në shtëpinë e të cilit qenkësh gjetur radiostacionin ilegal ”. Gënjeshtër e kulluar,”pa autor zyrtar” që të kuptohej se ja përse e vramë, atdhetarin e intelektualin-Sefer Selimi. Dorasi u mbajt dy muaj në paraburgim dhe lirohet që të mbrohet në liri,me asryetim se paskësh shtënë në vetëmbrojtje. Nuk vonoi shumë, një mbrëmje likuidohet edhe dorasi i Sefer Selimit në rrethana misterioze. Skenari është i vetëkuptueshëm, pra, U D B –ja ish jugosllave, permes veglave qorre organizoi atentat ndaj pishtarit të arsimit, Sefer Selimi.

Me këtë rast, prof. dr. Fehim Reçani ia dedikoi këtë elegji:

”Hijeshi e shend oxhakut i ke dhanë,

të vranë qorrat që s’të panë“-F.Reçani

Këto vargje kurrë s’më fashiten nga mendja, sepse, me pavetëdie,në bashkëpunim me agjentët e U D B-së, e vranë qorrat që s’e panë dhe që s’e njohën intelektualin, i cili i jepte hijeshi e shend oxhakut – kombit të vet, pra, u vra një pishtar i arsimit në Trevën e Pollogut, një pedagog i shquar, i cili, tërë jetën e shkriu për hapjen e shkollave, duke udhëtuar në këmbë, nga fshati në fshat, i grumbullontedjemtë e vashat shqiptare që të vijojnë mësimin në gjuhën shqipe; një gazetar dhe keshilltar pedagogjik, që rregullisht raportonte rreth arsimit dhe për arsimin në Trevën e Pollogut, një krijues letrar që vazhdimisht merrej dhe me shkrime si në prozë e në poezi dhe, një atdhetar i shquar që më tepër e deshte kombin e atdheun se vetveten, që do të thotë se:

Njerëzit që digjen, shkrihen dhe bien fli për atdhe quhen dëshmorë, e dëshmorët s’ vdesin kurrë !

PSE E VRANE SEFER SELIMIN ?

Ai ishte një nga aktualizuesit e dikutimeve nëpër formumet politike për

dhe rreth pozitës nënshtruese kombëtare e shoqërore – ekonomike të shqiptarëve,i cili kërkoi që gjuha shqipe të ketë statusin e gjuhës zyrtare në të ashtuquajturën Maqedoni. Për aktualizimin dhe insistimin e publiki mit të shkaqeve që detyruan qindramijëra shqiptarë të shpërngulen në Turqi.Për ndriçimin statistikor të mospunësimit skandaloz të shqiptarëve në ndërmarrjet dhe institucionet shtetërore.

Skenaristët e këtij atentati poltik llogarisnin se, kjo vrasje do të kuptohej si paralajmërim nga ana e bllokut të politikanëve lokalë shqiptarë se dheata mund të pësonin si Sefer Selimi, kurse në popullatën e gjërë shqipta re do të kuptohej si mesazh që të mos perkrahen idetë e tij. E mira e kësaj të keqeje ishte se u shtua neveria ndaj bashkëpunëtorëve të U D B.

Filluan konfrontimet verbale dhe fizike në mes popullatës shqiptare dhe asaj sllave. Shqiptarët kërcnoheshin nga ana e sllavëve se”po të duan tëkërkojnë të drejta, le të shkojnë në Shqipëri ” dhe se ” këtu nuk është Shqipëri, as Kosovë”.Si kundërpërgjigje ndaj provokimeve të tyre, në vigjilje të festës së Një majit 1972, një grup intelektualësh shkruanin parulla me kërkesa politike dhe me përmbajtje protestuese për vrasjen e Sefer Selmit. Protagonistët e shkrimit të këtyre parullave u burgosën dhe në vjeshtë të vitit 1972, u organizua Seancë gjyqësore me dyer të mbyllura për shkak të drojës se të akuzuarit do mbronin me fakte se organet e sigurimit shtetëror ishin regjisorët e atentatit mbi Sefer Selimin. Të akuzuarit u shpallën ”fajtor” dhe morën dënime drakonike.

NGA TAKIMET E MIA ME SEFER SELIMIN

Përvojën e parë e fitova prej Tij dhe prej prof. të ndjerë, Abdyrrahman Beqiri. Shpesh herë nga fshati Tërnovë udhëtoja për Gostivar dhe asistoja në orët e mësimit tek të dy. Me kërshëri përcjellja organizimin e orëve, sepse që të dy ishin pedagogë të spikatur. Kjo pra më ndihmoi që pas dy vjet shërbimi, së bashku me arsimtarin Azis Kërluku, të vlerësohemi nga ana e Komisionit pedagogjik me notën: -veçanërisht të dalluar.Dispunonte me tiparet më të larat njerëzore. Nga natyra ish i dashur, i qetë dhetepër i matur e i logjikshëm. S’pinte as cigare as alkohol. Nga bisedat që i zhvilloja me të, ai gjithmonë, me plot impenjim fliste për arsimin dhe rreth arsimit. S’më harrohet kurrë data 12 qershori i vitit ’67, kur të dy së bashku rreth 6 orë ecnim rrugëve të Shkupit. Amaneti i tij i fundit që ma lë ishte: – Ibrahim, të lutem t’i vazhdosh studimet univerzitare, mos i ndërpre dhe të mos jesh i kënaqur vetëm me kryerjen e Akademisë Pedagogjike, por të vazhdosh dhe më tej.-Ia dij për nder të madh dëshmorit Sefer, sepse unë kurrë s’ do t’i vazhdoja studimet universitare po të mos ndikonte ai.

I AFERT ME TE GJITHE

Kishte dëshirë të madhe të takohej me shqiptarë të të gjitha shtresave, veçanërisht me sharraxhinj. – Shiko sa sharxhinj ka nëpër rrugët e Shkupit?! -Mandej vazhdoi:-Sllavët duan që ne shqiptarët të punojmë punët më të rënda dhe çdo mëngjes t’u themi: Mirëmëngjesi “zotërinj”! E përmendi dhe poezinë e Migjenit të dytë të Kosovës, të Esat Mekulit:

”O vëlla me sharrë në krah”dhe, secilin sharraxhi që e takonim në rrugë ndaleshim dhe bisedojshim rreth halleve të tyre. Në ora 4 pas dite, me autobus vazhduam rrugëtimin së bashku Gostivar – Dibër. Mbresat dhe këshillat e tij nga ai takim, s’do t’i harroj kurrë.

Tre muaj pas atij takimi, me të lexuar në gazetën ” Flaka ” artikullin e publicistit Sefer Selimi, me titull:-Tërnovasit i kërkojnë mësuesit e vjetër .S’u hamenda fare, por për hir të ish mikut tim të ndjerë, z.Sefer dhe të fshatarëve malësor, trima e besnik të Tërnovës, vendosa që të lë detyrën në një fshat të Dibrës dhe me Shkollë të Lartë Pedagogjike, së bashku me motrën time-Nezveren, e cila e pat kryer Shkollën Normale, shkuam në Tërnovë e i hapëm klasët e larta. Gëzimi i fashtarëve, i nxënësve e i të ndjerit Sefer Selimi, qe i papërshruar….

Tërnovasit i kërkojnë mësuesit e vjetër !

(-Faksimil nga gazeta”Flaka” e datës 12 shtator 1967, artikull i shkruar nga heroi-Sefer Selimi.)

Dosja e djalit të vogël të Sefer Selimi, Gezim Selimit (10 mars 1982- nr.25325) është dëshmi ku UDB-a pranon se familja Selimi është nacionaliste. Në dosje shkruan: “Gëzim Selimi buron nga një familje e njohur nacionaliste”. Gjatë gjithë jetës tonë ne djemtë e Sefer Selimit kemi qenë posaçërisht të respektuar…Çdo veprim i yni është ndjekur me vemendje dhe kujdes si për të mirë ashtu edhe për të keq. Derisa njëra palë i gëzoheshin sukseseve tona, pala tjetër mezi priste të zhgënjejmë”. Pastaj vazhdon: “Një pjesë të madhe të meritës për suksesin e arritur tonë kanë mësuesit ..dhe nëna jonë, që padyshim sakrifikoi më shumë se të gjithë për edukimin tonë. Ajo me përpjekjet mbi njerëzore, (shumë net të tëra e mjera kaloi pa futur gjumë në sy duke punuar me gjilpërë në dorë), arriti që të na rritën dhe përmbushën kërkesat dhe dëshirat e katër fëmijëve.”

Çdo herë kur ndodhte ndonjë vepër nacionaliste në Gostivar, polica e kontrollonte familjen e tij edhe pas vdekjes. Maltretimet, keqtrajtimet fizike dhe psikologjike ndaj anëtarëve të familjes së Sefer Selimit gjithmonë ishin prezentë në mënyra të ndryshme.

Sefer Selimi gjithmonë ishte i bindur se populli shqiptar nuk e donë robërinë, përkundër gjithë atyre përpjekjeve të sllavëve, dhe nuk e ndalon luftën për liri, pavarësi dhe bashkim kombëtar. Për këtë gjithmonë mendonte para se ta fillonte apo mbaronte ndonjë projekt kombëtar: “Unë e filloj të tjerët le të vazhdojnë me qëllim që virtytet e larta të popullit shqiptar të përcillen brez mbas brezi dhe kurrë të mos harrohen”.

Me pietet e respekt për të flasin dhe ish nxënësit e tij të Gjimnazit të Gostivarit Prof. i gjuhës frenge, dibrani- Nuri Koleci, më pat thënë:-” Prof. Sefer Selimin

e kam pasë kujdestar klase, ai, jo vetëm që na brumosi me dije, por edhe me atdhedashuri”! -Me siguri dhe z.Rufi Osmani, Prefekti i Gostivarit, ka qenë ish nxënësi i tij dhe pritet që të shkruajë diç për të. -Për të, fjalët më të mira i flasin e do t’i flasin, jo vetëm nxënësit e kolegët e tij, por edhe të tjerë :qytetarë e fshatarë, punëtorë, bujqi e zejtarë anë e kand trojeve shqiptare. Shembëlltyra e tij është e do të jetë udhërëfim për çdo gjeneratë brez pas brezi!

Malme-Suedi, 2 shkurt 2016 .

Me nderime e respekt të përjetshëm, miku e kolegu i tij-Ibrahim Egriu

Na Ndiqni në FACEBOOK

Bëhuni fans të Faqes Medvegja REDAKSIA

Histori

BUJANOCI I SHQIPËRISË SË VJETËR VERILINDORE NDËR SHEKUJ

31/01/2016 tupalla Laisser un commentaire

BUJANOCI I SHQIPËRISË SË VJETËR VERILINDORE NDËR SHEKUJ

BUJANOCI – konsiderohet si vendbanim i lashtë dardan. Dokumentet mesjetare serbe e përmendin qysh në vitin 1381. Disa shekuj ka qenë fshat i vogël. Sipas defterëve osman të vitit 1519, Bujanoci, i ka pasur 32 shtëpi, kurse me regjistrimin e vitin 1570, përsëri ai i kishte 32 shtëpi.

Duke e falënderuar pozitën teje të volitshme gjeografike përpos Vrajës, e cila ishte kryeqendra e zhupës ( famullisë) edhe Bujanoci, bëhet qendër tregtare dhe zejtare. Edhe Dr. Mihajllo Kostiqi në punimin e tij gjeografike; ”Lugina e Vrajës dhe e Bujanocë” e botuar në “Korrierin e Vrajës” Nr. IV, fq. 194, thotë se: Bujanoci është dalluar si vendbanim me ekonomi të zhvilluar ku luante paraja dhe është fakt se Bujanoci qysh në shekullin e XVI, ka qenë qytezë[1] .

Edhe ky regjion i Shqipërisë së Vjetër Verilindore, gjatë sundimit turk i kishte takuar Kazasë së Preshevës. I cili shtrihej dhe kufizohet nga ana e djathtë me Xhaden e Mithat Pashait, që shkon nga Vraja për Kumanovë, gjithashtu Bujanoci, shtrihej edhe kufizohet nga ana e majtë me lumin e Tërnocit. Pozita e tij gjeografike, është shumë e përshtatshme, veçanërisht bukurinë e tij impozante ia jep gjelbërimi nga një anë dhe nga ana tjetër bukurinë këtij qyteti shqiptarë ia shton edhe më tepër Morava dhe lumi i Tërnocës. Në drejtim të këtij lumi nga Bujanoci, atëbotë kishte shumë shelgje, plepa dhe kopshte të bukura me plot perime të varieteteve të ndryshme. Dhe se m’u për këtë Bujanoci, njihej edhe si qytezë e gjelbërt, sepse kishte shumë florë të botës bimore.

Bujanoci kur vështrohet nga vendbanimet e përafërta kryesisht nga stacioni hekurudhor i Bozhinjevcit sipas Vasileviqit, kishte një pamje të njërit nga qytetet më të bukura në Kazanë e Preshevës dhe në Qarkun e Vrajës. Fushën e rrafshët dhe të begat të Bujanocit e lagin dy lumenj: Morava dhe lumi i Tërnocit. Lumi i Tërnocit atëbotë rridhte nëpër një pjesë të Bujanocit, ndërsa më 1906, ky lum e kishte shpërthyer shtratin e tij, atje mbi këtë fshat dhe kishte bërë përmbytje të mëdha nëpër fushën e Bujanocit, dhe se dëmet atëbotë ishin të konsiderueshme.

Bujanoci nuk ka livadhe, as kullosa dhe as male, diçka male kishte pasur në ngastrat tokësore të Bogdanocit dhe se banorët shkie të karpateve, shqiptarëve të Bujanocës, u’a kishin ndaluar, dhe më vonë do t’ua merrnin malet dhe zabelet me dhunë të përkrahur dhe shtytur nga qeveria turke dhe nga ajo serbe. Banorët shqiptarë të Shqipërisë së Vjetër Verilindore të Bujanocës që atëherë, drutë për ngrohje kishin filluar t’i blinin nga fshatarët shqiptarë rreth e përqark Tërnocës dhe Bujanocës. Si nga fshatarët e Dobrosinit, Bilinicës, Verbanit dhe nga Nasalca. Ndërsa një pjesë e qytetarëve të Bujanocit, këtë lëndë djegëse si shumë të nevojshme atëbotë e blinin në vetë qytetin e Bujanocit. Edhe kjo ishte një metodë nga shumë metodat tjera të serbëve, që ishin përdorur gjatë vitit 1877/78, ndaj 813.000 shqiptarëve tjerë nga të 714 vendbanimet shqiptare të Nishit, Leskocit, Vrajës etj.

Bujanoci, i Shqipërisë së Vjetër Verilindore, do të ndahej atëbotë në dy pjesë: Bujanoci si fshat dhe Bujanoci si qytezë. Edhe Jeta e banorëve të saj, ishte e ndarë dhe e veçuar nga njëra tjetra.

Gjersa Bujanoca ende ishte si fshat, i takonte kategorisë dhe tipit të fshatrave të dendura dhe m’u për këtë dendësi të popullatës. Bujanoci kishte filluar ta humbiste karakterin dhe veçorinë si fshat dhe do të kalonte Bujanoci, si qytezë e bukur dhe me plot gjelbërim në këtë pjesë të Shqipërisë së Vjetër Verilindore që nga Molla e Kuqe e Aliksincit e gjer në Selanik. Ajo atëbotë do të ndahej në tetë mëhalla, shiko tetë mëhalla, kjo do të thotë shumë për atë zaman, lagjet e Bujanocit atëherë ishin: “Lagjja e Bekrive”, “Lagjja e Bellçajve” “Lagjja e Shelajve”, “Lagjja e Tusunëve”, “Lagjja e Kërstinës”, Lagjja e Epërme”, “Lagjja Turke” “Lagjja e Shqiptarëve”.

Lagjja më e vjetër e Bujanocës, është ajo e Bekrive, sipas rrëfimeve të disa pleqve të moshuar, ai ishte rritur dhe shtuar nga dy shtëpi të vetme që i kishte në fillim,do të shtohej dhe rritej në 36 shtëpi shqiptare, kuptohet ky shtim ishte para viteve 1878-1895. Ndërsa si lagje e dytë, për nga madhësia merret Lagjja e Belçit-Bardhecit, apo Lagjja e Shelajve, ndërsa Lagjja e Epërme, më parë ishte quajtur Lagjja e Bautit.

Lagjet e Bujanocit në Shqipërinë e Vjetër Verilindore, e kanë pasur zanafillën e tyre para 100-150 vjetëve të shekullit XIX. Lagjja më e re e kësaj qyteze mesjetare ishte ajo turke (shqiptare-v. a.), kjo lagje, ishte formuar qysh se Bujanoci, do të shndërrohej në qendër të fuqishme tregtare në këtë pjesë të Shqipërisë, në Pashallëkun e Vrajës e më gjerë nëpër tërë Arnautllëkun e Toplicës të Sanxhakut të Nishit. Këtë lagje e kanë formuar: “Shqiptarët, e vendbanimeve që ishin përreth Bujanocës dhe shqiptarët muhaxhir nga Qarku i Vrajës dhe nga disa turq.“Dhe se ajo tash për tash është lagjja më e madhe në këtë regjion; tash i ka 119 shtëpi, në të jetojnë vetëm se shqiptarët dhe turqit”[2] .

Në 150 vjetët e fundit të shekullit XIX, Bujanoci, e kishte zënë fillin dhe ishte formuar si qytezë. Titullin (midarin) e kishte fituar më 1901, si qytet me qendër tregtare dhe me administratë civile. Që nga ajo kohë Bujanoci, do ta fillonte rregullimin e tij sipas sistemit të qytezës turke gjegjësisht shqiptare. Atëbotë, ky vendbanim urban shqiptarë e ka pasur një lloj linje rregullative, dhe kjo më së tepërmi dëshmohej dhe bazohet nga vet fakti se kjo qendër urbane e Shqipërisë së Vjetër Verilindore, do ta fitonte e para çarshinë e saj kryesore. Bujanoci, atëbotë sipas Vasileviqit, përbëhej nga dy rrugë kryesore që kryqëzoheshin mes veti, dhe se kjo qendër urbane shqiptare i kishte 130 dyqane. Siç do të ishin; punëtori të llojeve të ndryshme veprimtarie si shërbime hoteliere, gjegjësisht hane dhe mejhane të ndryshme.

Për një kohë të shkurtër në Bujanoc, do të ndërtoheshin shtëpi mjaft të bukura dhe ndërtesa të shërbimeve tjera publike të cilat sipas J. H. Vasileviqit ishin të ndërtuara me material mjaft të fortë. Siç ishin ndërtesa e huqumetit (bujtina) dhe shkolla shqiptaro-turke ruzhdije. Të cilën shkollë, serbët më vonë do ta mbyllnin dhe rrënonin përfundimisht për këtë shkollë dhe objektet tjera shqiptare të arsimit kemi bërë fjalë në librin[3].

Gjatë vitit 1884, këtu në Bujanoc, ishte ngritur një xhami dhe një teqe. Xhamianë e kishte ngritur në qendër të Bujanocit, Zaim Aga-Vraja, muhaxhir ky i shpërngulur me dhunë dhe terror si edhe shumë familje tjera shqiptare nga ky qytet mesjetar i Shqipërisë së Vjetër Verilindore. Zaim Aga-Arnauti, ishte edhe pronar i dy çifligjeve të tij, që i kishte ngritur me parat tij vetjake në Levosojë dhe Radovnicë. Në Bujanoc atëbotë, siç thamë edhe më lart, kishin filluar të ngriteshin shtëpi të reja dhe të bukura private dy katëshe, në këtë lëmi të arkitekturës përparësi kanë pasur veçanërisht turqit dhe shqiptarët. Vasileviqi thotë se edhe serbët vendor, kanë shtëpi të bukura (këta serb që ky historian nga Vraja, i zë në gojë, janë shqiptarë ortodoks që ishin konvertuar në serbë gjer atëherë e jo serbë karpatjan egërsia me trup njeriu dhe gjak ujku shkatërrimtar ndër dej. Mejhanet dhe ndërtimet tjera arkitekturale ishin të rregulluara në stilin e Qupërlisë dhe të Selanikut.

Industri vendore Bujanoci, nuk kishte fare, përveçse tjerrjes dhe dredhjes së konopit ( cannabis sativës). Industri kjo manufakturale e konoptarisë, në bazë të prodhimit të kanabisit Bujanoci, kishte filluar të njihej si vend shumë i fortë në këtë lëmi, në tërë Kazanë e Vrajës dhe Arnautllëkun e Nishit.

Me përfundimin e luftërave serbo-turke dhe dëbimin me dhunë dhe terror të popullatës shqiptare autoktone, nga trojet e Shqipërisë së Vjetër Verilindore gjatë viteve 1875-1878. Bujanoci përfundimisht e kishte ndrydhur dhe shtyrë Vrajën, në margjinë të kohës dhe do të bëhej Bujanoci i Arbërisë së Vjetër Verilindore, qendra kryesore e industrisë së kanabisit dhe tregtisë me këtë bimë industriale gjegjësisht të manifakturës së feudalizmit të vonë në këtë pjesë të Shqipërisë. Në punëtoritë e Bujanocit vetëm se përpunohej kanabisi në sixhima, puna tjetër finale bëhej në Vrajë, gjer në përkufizimet kufitare mes Serbisë dhe Turqisë më 1878-1879. Përveçse, konoptarisë atëbotë në Bujanoc, kishin qenë edhe të gjitha mjeshtëritë tjera primitive manufaturale siç ishin: poçaria, karroceria kaceria, samarxhinj, pastaj mjeshtëria e këpucëtarisë atëbotë me këtë mjeshtri artizanale merreshin 12 dyqane, ndërsa me veprimtarinë e abaxhinjve (zhguntarisë), merreshin dhe punonin gjashtë punëtori, këto dy mjeshtri feudale në Bujanoc sipas Vasileviqit i kishin sjellë të huajt.

Legjenda mbi konoptarinë e kanabisit, në këtë qytezë të Shqipërisë kishte lindur dhe mbijetuar, në këtë mënyrë kinse Zoti, kishte vendosur ta dëbonte djallin nga kjo botë, në ndihmë Zotit sipas legjendës gënjeshtare serbe, do t’i dilte Shën Sava, ku do ta përdridhte një lloj litari nga rëra, me të cilin litar do të lidhej djalli. Kinse gjer atëherë ende nuk dihej asgjë për këtë bimë industriale dhe që nga ajo kohë Zoti, e kishte krijuar kanabisin, që t’i dilte në ndihmë njerëzimit, nëse djalli do të dukej edhe ndonjëherë në mesin e njerëzimit, këto janë pallavra kishtare serbe dhe të Vasileviqit.

E tërë prodhimtaria nga kanabisi, nga ky regjion i Shqipërisë së Vjetër Verilindore, është distribuuar dhe ishte shitur atëherë në Vrajë. Dhe se Vraja, jepte për çdo vit 40000-50000 barra kuajsh, kanabis sativa të përpunuar sa në litar dhe prodhime tjera si shumë te nevojshme për atë kohë. Litarët e prodhuar lidheshin në dengje (stiva) dhe se çdo stivë ishte e rëndë 40-50 okë. Sipas J. H. Vasileviqit, “deri nga fundi i luftërave serbo-turke të viteve 1876-1878. Ky nënprodukt nga kanabisi më së tepërmi përdorej dhe harxhohej në Bullgari, Thesali në Greqi dhe nëpër shumë vende tjera të Gadishullit Ballkanik”[4] .

Prodhimtaria nga kanabisi nga Vraja, bartej dhe distribuohej nga qiraxhinjtë e përhershëm nga Vllasina. Ndërsa qiraxhinjtë nomadë grekë dhe cincarët vlleh nga Klisurica i bartnin prodhimet nga kanabisi për në Maqedoni, apo siç quhej atëbotë Rumelia Turke. Vetëm se Vllasina ky regjion ka dhënë 700-800 kuaj bartës rabaxhillëku nga shqiptarët autokton i këtyre rretheve të Vllasinës dhe Masuricës. Viteve të më hershme sasia më e madhe e këtij nënprodukti manifaktural nga kanabisi është harxhuar në Uzuncevë dhe Thraki. Me këtë prodhim është bërë edhe këmbimi nëpër këto vende, me prodhime tjera të nevojshme për nevojat e popullatës në këtë anë të Shqipërisë së Vjetër Verilindore, si nëpër kazatë e Nishit, Pirotit, Kurshumlisë, Toplicës, Prokupjes, Leskocës, Vrajës, Bujanocës, Preshevës, pastaj të kazave të Iliridës të Shqipërisë. Këto prodhime manufakturale nga kanabisit shiteshin dhe harxhoheshin edhe në Bosnje që ishte gjer atëherë nën kolonializmin dhe hegjemonizmin austro-hungarez.

Kjo industri manufakturale e stadit të feudalizmit, kishte filluar të shthurej dhe degradohej gradualisht, qysh se kur kishin filluar në Ballkan të ngriheshin linja te reja hekurudhore. Çdo zbulim i ri në shkencë dhe teknikë, gjithmonë i hedh në margjinë prodhimet e vjetra manufaturale si të degraduara dhe fillohet të prodhohet me mjete të reja ku sasia dhe cilësia e prodhimeve, do të jetë i një cilësie dhe sasie me të mirë dhe më të madhe.

Gjithmonë e vjetra, shembet, dhe se mbi gërmadhat e saja, lindë e reja-progresivja. Edhe Don Kishoti i Mançës nga M. D. Servantesi i sulet më shtizë elisës së mullirit të erës, që ta ndalte dhe të luftonte me atë gjigant të shpikjes njerëzore. Ama i gjori Don, do ta pësonte, elisa e mullirit ia kishte thyer shtizën e tij, dhe e kishte rrëzuar për tokë, e mulliri i erës prapë kishte vazhduar të bluante dhe rrotullohej edhe matej. Pastaj Kisha Kardinale e Romës, në mesjetë, do ta digjte mbi turrën e drunjve fizicientin Xhordano Brunon, se e kishte shpikur dhe bazuar tezën e heliocentrizmit. Priftërinjtë injorant, i luteshin Brunos që ta ndryshonte mendimin e tij, e Kisha e Romës do t’ia falte jetën atij, dhe të thoshte se planetët me diellin sillen rreth tokës, d.m.th. teza kishtare prapanike e geocentrizmit. Unë po them si urdhëroni ju, ama se toka me planetët tjera prapë sillen rreth diellit. Brunoja do ta pësonte shumë keq, Kisha e Romës e kishte ekzekutuar me metodën e inkuizicionit duke e djegur për së gjalli mbi turrën e drunjve! Trupi i Brunos, gjer sa digjej atëbotë kishte filluar të jepte dritë të fortë mbi shkencën dhe teknikën njerëzore. Megjithëse çdo e arritur në shkencë dhe teknik shpesh herë u pagua edhe me çmimin e jetës porse ato të arritura gjithmonë dhe më tepër u avancuan dhe gjetën aplikim ne të mirë të jetës njerëzore. Edhe në Bujanocin tonë me ngritjen e linjës hekurudhore dhe aplikimin e makinave me avull, jeta kishte filluar të ishte më e lehte dhe më progresive në të gjitha lëmit.

Në Bujanoc, atëherë edhe sot zhvillohet një tregti shumë e fortë, nga vet fakti se këtu gjithmonë ka luajtur paraja, më së tepërmi atëbotë janë tregtuar nënproduktet e nxjerra nga kanabisi, pastaj është tregtuar edhe sot tregtohet me kafshë të imta dhe të mëdha, pastaj shitja dhe blerja e llojeve të ndryshme të drithërave. Sipas J. H. Vasileviqit “kanabisi këtu shitej nga i tërë regjioni dhe atë për gjatë tërë vitit në pazarin e tij, çdo person i kësaj veprimtarie manufakturale, sado që të dridhte dhe tjerrte prodhime nga kanabisi në pazarin e Bujanocit shitej për një ditë, pastaj qysh se kur mbahej mend pazari bëhej të hënave”[5].

Në Bujanoc, tregtarët pas prodhimeve të kanabisit vinin gjer edhe nga vendet më jugore të Gadishullit Ilirik, siç ishin:grekët, çifutët, turqit. Këtu pastaj vinin dhe tregtonin në këtë treg edhe tregtarë nga Serbia dhe se pas dëbimit të shqiptarëve autokton nga Qarku i Vrajës dhe nga Toplica e sanxhakut të dikurshëm të Nishit, gjegjësisht nga trojet e vjetra të Shqipërisë Verilindore. Serbët që atëherë kishin filluar vetë ta tregtonin këtë nënprodukt të kanabisit dhe e shpërndanin pastaj këtë gjithë andej nëpër memleqetin tonë të vjetër. Muhaxhirët tanë do të dëboheshin dhunshëm nga kohorda e ushtrisë piromane dhe vrastare e Sodomës Serbi, se ajo atëbotë tentonte dhe synonte të shëndrrohej në shtet të pastër një nacional serb, i pastruar përfundimisht nga popujt tjerë autokton dhe nuk donte Millan Obrenoviqi që Serbia e tij, të shëndrrohej në Kaukaz me shumë popuj dhe minoritete tjera.

Bujanoci, me kohë me nënproduktet e kanabisit përfundimisht i kishte dhënë një shtytje të furishme tregtare atëbotë Vrajës, Leskocit, Nishit, deri para përkufizimeve të dhunshme mes Turqisë dhe Serbisë me lëshimet dhe devijimet në dëm te trojeve tona të vjetra të Shqipërisë nga Kongresi i Berlinit të 13 qershor të vitit 1878.

Tregtarët nga Gjilani, me tregtinë e kafshëve dhe të drithërave, do të hidheshin në margjinë nga tregtarët e Bujanocit. Në pazarin e saj vinin njerëzit sipas J. H. Vasileviqit nga “rrethina e Gjilanit dhe më gjerë, ndërsa si artikull tjetër i rëndësishëm i cili shitej e blihej në pazarin e Bujanocit, ishin kafshët ato në Bujanoc atëherë silleshin gjithandej nga Kazaja e Preshevës, dhe nga fshatrat për rreth Gjilanit, pastaj edhe nga vetë Gjilani. Ato më së tepërmi i blinin tregtarët nga jashtë; diç me tregtinë e kafshëve merreshin tregtarët shqiptarë nga Tërnoca dhe Presheva, ato kafshë të blera në pazarin e Bujanocës, përcilleshin për në tregjet e Qupurlisë (Koçanes-v.a.) dhe të Përlepës etj. Ndërsa prodhimet e drithërave atëbotë i blinin vetëm se tregtarët e huaj, ndërsa popullata autoktone në përgjithësi nuk merreshin me kurrfarë tregtie dhe as me ndonjë mjeshtri tjetër, ata edhe matej pa ndërprerë merreshin me bujqësi dhe me dredhjen dhe tjerrjen e litarëve dhe jetohej ashtu siç kishin jetuar edhe para 30 viteve, kurse Bujanoci, kishte qenë si fshat i madh.

Çdo serb në Bujanoc, e ka tokën e tij dhe se fshatari më i pasur serb i ka nga 76 dynym tokë ndërsa ai më i varfëri nga 7 dynym, duke e shqyrtuar të drejtën agrare dhe mardhënjet në këtë anë të këtij regjioni kemi hasur se edhe në këtë fshat-qytezë ka serb të cilët i posedojnë tapitë, porse nuk kanë tokë. Dhe se atë tokë ose ia kanë lëvruar fqinjët shqiptarë, apo i kanë shtypur sunduesit e çifligjeve, siç ishte Hysen pashai i Vrajës dhe trashëgimtarët i tij dhe kinse pastaj atë tokë ia kanë shitur tjerëve”[6].

Edhe shqiptarët, nga trojet e Shqipërisë së Vjetër Verilindore, i kishin edhe ata tapitë e pasurive të tyre në kazatë e Nishit, Prokupjes, Pirotit, Kurshumlisë, Leskocit Vrajës etj. Ato nuk vlejtën as për pesë pare për muhaxhirët tanë siç thotë një fjalë e urtë këtu tek ne Bujanocë dhe Tërnoc. Porse kohorda vrastare e ushtrisë dhe xhandarmërisë obrenoviçiane, për tri javë rresht nëpër atë dimër te egër ku temperatura kishte zbritur shumë nën zero, saqë druajt kishin filluar të pëlcitshin e të çaheshin si me sëpatë i dëbuan këta banor autokton pa asnjë dhimbje njerëzore.Të gjithë ata shqiptarë të dëbuar dhunshëm nga shtëpitë dhe pasurit e tyre të patjetërsueshme, nga Shqipëria e Vjetër Verilindore, për një moment atëbotë kishin mbetur pa asgjë pas shpirtit të tyre, kishin mbetur në mëshirën e pamëshirës. Ashtu në borë e shi, bukë nuk kishin për të ngrënë as edhe strehe për t’i mbrojtur bare jetimët e muhaxhirëve të vrarë në luftërat gjithë andej nëpër Shqipërinë e Vjetër Verilindore në mbrojtje të pragut të shtëpisë. As hoxha tallkynin s’mundi t’ia thirrte të gjithëve se muhaxhirët vdisnin aq shumë nga acari dhe uria, atëbotë nga 80-100 vetë, grumbulloheshin në gomilla (togje), mbuloheshin me borë. Sepse për varre as që bëhej fjalë, sepse toka ishte tej mase e ngrirë saqë vetëm se me spatë mund të pritej. Më tepër se 70.000 shqiptarë ishin vrarë dhe masakruar nëpër shtëpitë dhe pasuritë e tyre të patjetërsueshme.

I dashur lexues, muhaxhirët tanë të vuajtjeve golgotjane, i qanin dhe i vajtonin më pakë ata që kishin vdekur, por më tepër e qanin dhe e mallkonin veten që gjallë e për gazep që kishin mbetur që të vuanin edhe më tutje. Ndër muhaxhirët e Shqipërisë së Vjetër Verilindore, kishte lindur dhe mbijetuar apoteoza: “se ma mirë është sot me vdekë, sasa gjallë e për gazep me met”!

Politika grabitqare dhe ekspansioniste e shkuat karpatjan, do t’ia arrinte qëllimit të tij, me në shtytjen e fuqive të mëdha evropiane dhe me nxitjen e Rusisë Cariste.Që me zjarr e hekur dhe pa kurrfarë mëshire, që t’i dëbonte më tepër se 700 vendbanime etnike shqiptare nga Arnaullëku i Nishit,Pirotit,Ak Pallankës,Kurshumlisë,Prokupjes, Leskoci, Vrajës etj.

Edhe kur kishte përfunduar lufta e vitit 1877/78. Disa shqiptarë që ishin larguar nga shtëpitë dhe pasuritë e tyre, që kishte qenë tapijalno të tyre, të cilët ishin strehuar gjer atëherë nëpër male, duke pritur dhe shpresuar ishte çka ishte, lufta kishte mbaruar dhe ishalla shkau më nuk na ngucë por shqiptarët tanë si duket e kishin ngushëlluar, vet-vetën kot së koti .

Ushtria dhe Qeveria e Millan Obrenoviqit, i shpërnguli edhe këta shqiptarë të pafajshëm. Ndërsa J. H. Vasileviqi, qanë dhe derdhë lot krokodili në librin e tij me titull tendencioz, “Južna Stara Srbija” për serbët të cilët i gëzonin të gjitha privilegjet e mundëshme nën administratën turke atëbotë. Me këtë titull ai i kishte emërtuar, trojet e vjetra të Shqipërisë Verilindore apo siç do të ishte më reale të quheshin “Severoistočne Teritorije Stare Albanije”.

Kjo terminologji mitomane serbe nuk kanë lindur nga J. H. Vasileviqi, porse fillet e saj si “Stara Serbi” i ka qysh nga viti 1827. Në të cilën hartë Serbia, e ardhshme donte ta fuste një pjesë të Shqipërisë Veriore, dhe atë kryesisht vilajetin e Kosovës më atë të Manastirit. Kjo hartë ekspansioniste ishte shfaqur botërisht në Principatën Serbe të Mihajllo Obrenoviqit më 1830, e cila ishte botuar në Beograd atëbotë nga Jovan Bukareski.Ndërsa në hartën gjeografike të Vuk Kogjiçit-Karaxhiqit, e cila hartë ishte botuar po ashtu në Beograd, më 1827, Serbia e Vjetër, akoma nuk ekzistonte. Nuk është hera e parë që shtetet të cilat lakmojnë në pushtimin e tokave të huaja. Krijojnë emërtime të reja fetare, këtu në këtë rast nga kisha autoqefale sllavo-serbo-ruse, që me mund pastaj me ia lehtësuar vetes një rrjedhë opinionesh në favor të ardhmërisë së tyre.

“Bujanocasit, e vjetër kura-kurës nuk kishin qenë as dyqanxhinj dhe as zejtar, por aq më pak kishin qenë mehanxhinjë; ata në përgjithësi janë,element konservator, ata nuk e braktisin as edhe veshjen e tyre të vjetër tradicionale, porse këtë dukuri e bartnin nga të vjetrit tek të rinjtë”[7].

Bujanoci, ky qytet i Shqipërisë së Vjetër Verilindore, gjatë Perandorisë Osmane, gjithmonë i kishte takuar Kazasë së Preshevës. I cili, atëbotë shtrihej nga ana e djathtë e Xhades së Mithat Pashë-Nishliut,e cila arterje rrugore nga Vraja shkon për në Kumanovë. Edhe Bujanoci midarin e tij, si qytezë do ta fillonte ta merrte gjatë viteve 1878-1895, ndërsa titullin përfundimisht si qytezë e kishte fituar më 1901. Bujanoci sikurse edhe Presheva ishte ndarë në tetë mëhalla gjegjësisht lagjje, siç ishin: 1) Lagjja e Bekrive, 2) Lagjja e Bellçajve, 3) Lagjja e Shelajve, 4) Lagjja e Tusunëve, 5) Lagjja e Kërstinës, 6) Lagjja e Epërme, 7) Lagjja e Turqëve, 8) Lagjja e Arnautëve. Bujanoci, konsiderohej dhe njihej si vendbanim i antikitetit në këtë pjesë të Dardanisë Lindore. Ndërsa dokumentet mesjetare serbe fillojnë ta përmendin atë vetëm se gjatë vitit 1381, kurse defterët osman Bujanocin, e përmendin më 1519, ku thuhet se Bujanoci atëbotë i kishte 32 shtëpi, sa edhe i kishte gjatë regjistrimit të vitit. — Bujanoci, ky qytet i Shqipërisë së Vjetër Verilindore, gjatë Perandorisë Osmane, gjithmonë i kishte takuar Kazasë së Preshevës. I cili, atëbotë shtrihej nga ana e djathtë e Xhades së Mithat Pashë-Nishliut,e cila arterje rrugore nga Vraja shkon për në Kumanovë. Edhe Bujanoci midarin e tij, si qytezë do ta fillonte ta merrte gjatë viteve 1878-1895, ndërsa titullin përfundimisht si qytezë e kishte fituar më 1901. Bujanoci sikurse edhe Presheva ishte ndarë në tetë mëhalla gjegjësisht lagjje, siç ishin: 1) Lagjja e Bekrive, 2) Lagjja e Bellçajve, 3) Lagjja e Shelajve, 4) Lagjja e Tusunëve, 5) Lagjja e Kërstinës, 6) Lagjja e Epërme, 7) Lagjja e Turqëve, 8) Lagjja e Arnautëve.
Bujanoci, konsiderohej dhe njihej si vendbanim i antikitetit në këtë pjesë të Dardanisë Lindore. Ndërsa dokumentet mesjetare serbe fillojnë ta përmendin atë vetëm se gjatë vitit 1381, kurse defterët osman Bujanocin, e përmendin më 1519, ku thuhet se Bujanoci atëbotë i kishte 32 shtëpi, sa edhe i kishte gjatë regjistrimit të vitit.

_________________________________________

Në Bujanoc, atëbotë më se tepërmi harxhohej shpirtoja, në asnjë stacion tjetër fqinjë nuk shkarkohej aq sasi e madhe e këtij artikulli për ndriçim dhe për përpunimin e alkoolit të zbutur për amvisni, sa që shkarkohej atëherë në stacionin hekurudhor të Bujanocit. Pastaj ky artikull nga Bujanoci, bartej dhe distribuohej nëpër tërë regjionin e Preshevës dhe atë të Gjilanit, shpirtoja pastaj bartej, gjer në vendbanimet e Krivo Pallankës për në Bullgari. Përveçse këtij; alkooli etilik, që tregtohej me të madhe këtu shiteshin atëbotë edhe gurë të latuar për mullinj, të cilët silleshin nga Mitrovica dhe Kratova. Atë zaman në këtë vend të Kazasë së Preshevës më së tepërmi harxhoheshin gurët e prodhuar në Mitrovicë.

Në këtë qytezë mesjetare, të Shqipërisë së Vjetër Verilindore, ishte ngritur një mulli me fuqinë e avullit i cili bluante 3-4 muaj në vit, gjatë periudhës së thatësive të mëdha apo edhe gjatë acareve të mëdha, kryesisht atëbotë në Bujanocë, bluhej në mullinjtë të ngritur nga shqiptarët e pasur, rreth lumenjve të pasur me rrjedha të mëdha ujore në Moravë.

[1] Dr. M. Kostić, “Vranjsko-bjanovačka kotlina” Vranjski glasnik. Br. IV, sur.194.

[2] Dr. J. Hadži Vasiljević, Južna Stara Srbija. Beograd, 1913. str.38.

[3] Reshat Avdiu, Terorri serb ndaj shqiptarëve të Masuricës dhe Vrajës, Preshevë,2006. fq.250-268

[4] Dr. J. H. Vasiljević, Južna Stara Srbija. Beograd, 1913 str.41.

[5] Dr. J. H. Vasiljević, Južna Stara Srbija. Beograd, 1913. str.52.

[6] Dr. J. H. Vasiljević, Južna Stara Srbija. Beograd, 1913. str. 52.

[7] Dr. J. H. Vasiljević, Južna Stara Srbija. Beograd, 1913. str. 53.

Autori është ish i burgosur politikë, njëherit edhe kryetar i “Shoqatës së Muhaxhirëve” për Kosovën Lindore me seli në Preshevë.

Shkruan RESHAT AVDIU – Preshevë

NGRITE ZANIN NANË SHQIPNI

Th’rret Çamëria me lot n’sy
oh ku je moj nanë Shqipni?
Më shkoj jeta tuj prit nanë
kur po m’merrë në gjirin tënd?

Th’rret Medvegja me Preshevën
kur Kosovë do t’na hapsh derën,
mos na le ti si jetime
se mjaft hëngrëm thik pas shpine!

Merrna merrna nanë Shqipni
hjeki ti kufijt e zi,
merrna nanë për jetë te votra
se ma mirë do t’na njeh bota!

llirida th’rretë Gucin
merri Plavë edhe Ulqin,
hajdi sbashku mori motra
se në sofër na th’rret votra.

Ngrite zanin nanë Shqipni
me i rrafshu të zijt kufi,
ka ardh koha me u bashkue
lot e gjak me i ndalue.

Merrna merrna nanë Shqipni
hjeki ti kufijt e zi,
merrna nanë për jetë te votra
se ma mirë do t’na njeh bota!

©Maki M Canolli

Na Ndiqni në FACEBOOK

Bëhuni fans të Faqes Medvegja REDAKSIA

KULTURË, Shqipëria E

Ismail Kadare ma i fuqishëm në Paris për çështjen kombëtare!

30/01/2016 tupalla Laisser un commentaire

Ismail Kadare ma i fuqishëm në Paris për çështjen kombëtare!

Kushtuar për 80 vjetorin e lindjes së Ismail Kadaresë , i sjellim dhe rikujtojmë ligjëratat dhe deklaratat e tij vizionare, karshi kohës aktuale që po e përcjell kombin shqiptar edhe në shekullin e 21-të.
Shqiptarët, popull me rëndësi në Ballkan dhe Evropë. Rrugë tjetër për shqiptaret nuk ka, pos orientimit nga Evropa dhe shtetet perëndimore.
Kadare u përul me kërkim falje pranë fërkimeve dhe kritikave ndaj Dr. Ibrahim Rugovës.

Vjeshta e vitit 1990 Ismail Kadarenë e gjeti të pakënaqur me sistemin dhe regjimin në Shqipëri nga e cila vendosi të largohet nga Shqipëria dhe të qëndrojë në Paris. Shkrimtari u përball me një gjendje të pa shpresë me “mungesën e ndryshimeve demokratike”atje . Ai krijimtarinë e tij nuk u ndali, por e ngjeshi penën edhe ma tepër në Paris. U bë edhe ma i fuqishëm për çështjen tonë kombëtare.Në vitin 1990 e më pas vepra e tij bëhet shprehja më e fortë e vlerave gjuhësore dhe artistike të shqipes letrare. Ismail Kadare është laureat i shumë çmimeve letrare kombëtare dhe ndërkombëtare.
-Krijimtaria e tij, me 1994 e bëri anëtar korrespondent të Akademisë së Shkencave Morale dhe Politike të Francës dhe anëtar i jashtëm i ASHAK. Shkrimtari i madh shqiptar, Ismail Kadare mbushi 80 vjet por aktualiteti dhe intelekti i tij qëndron shumë i freskueshem . Ai është vlerësuar lart nga gjithë skena e kulturës botërore.
-Ismail Kadare është një figurë aq madhështore që i dha letërsisë shqiptare një maksimum voluminoz të veprave të veta , duke u frymëzuar dhe paraqitur realitetin nga një fushëveprim i një sistemi komunist. Nga rrethanat e atilla doli me vepra dhe romane që kanë lëne gjurmë duke e pasuruar thesarin e letërsisë sonë shqipe por edhe letërsisë botërore.

Ne populli shqiptar duhet të jemi shumë krenar , që një njeri dhe një gjeni e rangut të këtillë ,që lindi dhe doli nga djepi i kombit shqiptar.
-Vlerat e tij janë në gjithë rrafshin kombëtar. Është i dashur ,pos asaj që ka vlerat në letërsinë shqipe,ai është një largpamës edhe në proceset politike dhe padrejtësitë që ju serëvuan shqiptarëve gjate historisë. Mosha e 80 vjetorit te lindjes Ismail Kadarenë shpesh e gjënë edhe në mesin e mërgatës shqiptare nëpër Evropë me orë letrare ,simpoziume dhe takime kulturore.
-Shumë mërgimtar u ndien të privilegjuar që u takuan me gjeniun e letrave shqipe,që e panë me sy , dhe e dëgjuan me veshët e vet! Ismail Kadare,veprat e të cilit janë përkthyer në 45 gjuhë të botës është një kryevepër për ne shqiptarët.
-Me thyerjen e kornizës nacionale në fushën e letërsisë zoti Ismail Kadare kaloj në figurën e shkrimtarit me dimensione të rralla botërore, ai ma nuk është shkrimtarë vetëm i shqiptarëve po është shkrimtar i botes.
-Më 28 Janar mbushi plot 80 vjeç, kurse qyteti i tij i lindjes, Gjirokastra e ka shpallur 2016-ën si ‘Viti i Kadaresë’ në respekt të shkrimtarit me famë botërore.
Më rastin e 80-vjetorit të tij,u nderuar nga qyteti i lindjes Gjirokastra,nga të gjitha organizmat shtetërore në Shqipëri ,Kosovë, po edhe nga shqiptarët ku jetojnë në shtetet e Ballkanit, por edhe dhe në mërgatën shqiptare. Pati manifestime edhe nga shtete tjera qe i përkushtuan artikuj të ndryshëm lidhur me 80 vjetorin e Ismail Kadaresë. Ai qëndron në zemrat e mërgatës së madhe shqiptare duke i kujtuar një serë takimesh në Gjermani.

I sjellim dhe i rikujtojmë ligjëratat dhe deklaratat e tij vizionare, karshi kohës aktuale që po e përcjell kombin shqiptar edhe në shekullin e 21-të.
-Pa dyshim se takimet e tilla e përforcojnë qytetarin shqiptar të diasporës në integritetin e gjithmbarshëm në kulturën tonë, por edhe në kulturën e popujve ku jetojnë shqiptarët. Për takime të tilla, zoti Kadare thekson, se po ta njohësh kulturën tënde, din ta transmetosh atë qe e ke edhe tek qytetari i atij vendi ku jeton. Kjo ndihmon shumë shqiptaret te dalin nga izolimet qe na i kurdisën të tjerët ,por edhe vet izolimin që i bëmë vetit.

Shqiptarët, popull me rëndësi në Ballkan dhe Evropë. Rrugë tjetër për shqiptaret nuk ka, pos orientimit nga Evropa dhe shtetet perëndimore.

Kadare në prezantimin e tij në qytetin e Këllnit foli për problemin thelbësor, i cili mbeti Shqipëria me Evropën ai thekson si ma poshtë:

-Nuk ka problem të Ballkanit, ballkanas – ballkanas ose problem të Shqipërisë, shqiptar – shqiptar. Nuk ka asnjë problem të asnjë populli të Gadishullit pa qenë i lidhur me Evropën“. Ai tha se populli shqiptar bashkë me grekët dhe sllavët është njëri nga tre popujt më të rëndësishëm të Ballkanit.

Ai tha se ka mbi një shekull që pat lindur një teori që vetëm dy nga këta popuj duhet të qëndrojnë në Evropë, “ndërsa njëri prej tyre duhej zhdukur”,kjo ju përcaktuar populli shqiptar. Dhe kjo teori ishte kthyer në një praktikë të tmerrshme ndjekjesh, dëbimesh e vrasjesh nga sllavët dhe grekët .
Sipas platformës së tyre “Populli shqiptar, duhej të dëbohej me forcë, me ndarje, me shpërngulje, me denatyrim, duke provuar të gjitha mënyratderi në zhdukje. Madje ai theksoj se gjuha shqipe në Evropë është e vetmja gjuhë e ndaluar me ligj për shekuj të tërë. Nuk ka një gjuhë tjetër indoevropiane që është e ndaluar si shqipja dhe kjo ende nuk është shpjeguar nga historiografia shqiptare“edhe se është një gjuhë bazë për të tjerët.
-Edhe përkundër kësaj përvoje, tmerrësisht të keqe, shqiptarët nuk u ftohën me Evropën dhe nga Evropa. Përkundrazi, sipas Kadaresë, ata vazhdojnë të kenë një lloj përkushtimi me këmbëngulje drejt qytetërimit evropian, nga se shqiptarët janë edhe vet popull evropian . Ata e kanë kuptuar se s’mund të ketë Shqipëri as shqiptarë jashtë komunitetit evropian, jashtë qytetërimit evropian,jashtë kornizave evropiane .
Kadareja nga prizmi i tij për Fashizmin dhe Bolshevizmin dy përbindëshat më të rrezikshëm në shekullin XX.të i përshkruan. Ishte po vetë kjo Evropa që i ka përmbysur ato ka shpresa se gabimet veta do ti seleksionoj edhe në dobinë shqiptarëve…
-Këtu, theksoi Kadare, është forca e qytetërimit evropian, që edhe kur pjell një e keqe din ta eskalojë atë. Prandaj shprehet optimist qe edhe çështja kombëtare shqiptare do të jetë ne duart e Evropës nga se jemi dhe duhet t’i bashkohemi edhe ne se rrugë tjetër për shqiptaret nuk ka, pos orientimit nga Evropa dhe shtetet perëndimore.
Kadare u përul me kërkim falje pranë fërkimeve dhe kritikave ndaj Dr. Ibrahim Rugovës.

Ismail Kadare kishte kritikuar ashpër Ibrahim Rugovën në veprën e tij “Ra ky mort e u pamë”, por shumë vjet më vonë, shkrimtari i madh shqiptar me renome botërore, e pranon se koha e ka dëshmuar se e drejta ishte në anën e Rugovës duke dhënë opinionin e tij ai theksoi:
« Është e vërtetë që e kam kritikuar Rugovën dhe Demaçin. Ju tash mund të mendoni se unë do të them se kisha të drejtë me kritiken që i bëra Rugovës. Jo, koha e dëshmoi së e drejta ishte në anën e Ibrahim Rugovës. Unë e kisha kritikuar, kisha qenë i ashpër me të, ai më fali në takimin që kishim në shtëpinë e tij menjëherë pas luftës, ishte meritë e tij. Ai vdiq në paqe, ne u pajtuam, “ishim dhe mbetëm miq“. Kështu ka thënë Kadare me rastin e Rugovës duke e vlerësuar si një politikan dhe krijues i merituar. Ismail Kadare edhe moshën e shtyer në këtë kohë preokupohet me çështjen shqiptareve dhe bënë ftesë që shqiptarët të drejtohen nga perëndimi e jo nga ish pushtuesit dhe nga shtetet aziatike që gjithnjë kemi pasur të keqen nga ato shtete duke gjykuar sundimin e egër të perandorisë osmane ndaj shqiptarëve. Ismail Kadare u bë edhe ma i fuqishëm si mërgimtar në Parsi për çështjen kombëtare, me qe pati ndikim edhe ne shume segmente politike dhe kulturore ne shtet perëndimore për Kosovë dhe Shqipërinë.

Shkruan Asllan DIBRANI

Na Ndiqni në FACEBOOK

Bëhuni Fans të Faqes Medvegja REDAKSIA

Autori është publicist, ish i burgosur politik, anëtar i kryesisë së Lidhjes së Shkrimtarëve, Artistëve dhe krijuesve shqiptarë në Gjermani, poet, piktor dhe veprimtar shumë vjeçar për Kosovën.

Për tu njohur me autorin

klikoni këtu:⇓

Biografin e autorit

Histori, K. Lindore

SOFRA MEDVEGJASE

29/01/2016 tupalla Laisser un commentaire

Asllan Dibrani,ibrahim egriu,Shaban Abazi, Makfire CANOLLI,kosova lindore , Lugina e presheves, zenel Hajdini, florim rushiti,adem Jashari, Brahim Salihu CURRI ,xhim xhema,Ramadan Xhema,Poezi,hijet që teatronin,armiku ,kosova ,medvegja ,presheva ,shqiperia etnike,UçK,Uçpmb,ilirida,adem jashari,skënder beu, nën tereza,Medvegja Redaksia, tupalla.com,sanxhaku i nishit,kultur ,sport,politikë, luftë,paqe,pajtim, korrupcion , gjygje,shkollë,arsim,profesion,shkencë,art,parlament,avokat,presidentja,Pacolli,femi Beha,PD medvegje, PVD Medvegjë. Kosova Lindore, Ligina e presheves,riza Halimit,Sadri Ramabaja,Rrapi i jetës sime, Gallap-Gollaku, Zahide Marije Ukaj-Malësorja medvegjase,Smail Morina-Ballisti ,ortodokset shqipetar Maqedoni,Beogradi,sport boks ,Agim Tahiraj ,Aziz salihu, Samir Salihu,Tupalla.shpernhulja e shqipetarve 1999,poezia e javës,Ali Hajdini,Sanxhaku i Nishit,Filmi , Kosovë, shqiponjë e robëruar,Jusuf Gërvalla, Sofra Medvegjase,Shqiptare — **Sofra Medvegjase**

SOFRA MEDVEGJASE

Të flitet për mikpritjen shqiptare është një temë e gjerë që vite me radhë është shkruar dhe folur në të gjitha kohërat. Çdo vise të banuara me shqiptarë dhe pothuaj çdo shtëpi kishte mikpritje të traditës shqiptare. Për nderim të- të gjitha viseve,dhe të gjitha sofrave shqiptare ,unë do të përqendrohem në Sofrën e Gollakut,gjegjësisht në sofrën e trevës së Medvegjes.

Në të gjitha fshatrat e Medvegjes mikpritja po thuaj se ishte e njëjtë! bukë krip e zemër. Kjo ishte ajo që kurrë nuk e humbi mirësinë dhe pritjen e mysafirit në odat medvegjase.

Nga të gjitha kohërat, si asaj të luftës ,skamërisë,deficitit,të pas luftës të ‘paqes”thuaj se të gjitha kohet e kaluara nga atëherë edhe sot sofra shqiptare medvegjase nuk e humbi bujarinë dhe mikpritjen në odat tona.

Në të gjitha këto kohëra, dikush më pak e dikush më shumë u shtrua buka çdo mysafiri, ishte ai fëmije apo ndo mik i respektuar,për mikpritësin ishte i barabartë. Nënat tona edhe kafshatën e bukës të fundit nuk e kursyen për ti bërë një pritje mikut që ishte në Ode. Të behet krahasim ,kush më shumë e kush më pak kishte mysafir, është e padrejtë. Mirëpo, për dallim që edhe sot e asaj dite flitet,unë do e ceku sofrën e Hava Dul Abazit ,nga fshati Sfircë. Këtë kam të drejtën ta përshkruaj ashtu siç unë di, dhe në të cilën sofër unë u rrita dhe shijova të gjitha të mirat e sajë.

Me vite të tëra për Sofrën e Have Dul Abazit, flitej edhe flitet për bujarinë,pastërtinë, dhe mysafirët e shumtë që kishte në Oden e Dul Abazit.

Duke trashëguar të mirat e baballarëve .nënave,gjysheve dhe vëllezërve e të parëve tonë ,ajo bujari u përcoll edhe tek gjeneratat tona .Po kështu edhe gjyshja Havë e kishte me të leme siç thoshte ajo. Edhe pse kishte metë shumë e re pa burrë ,pa shtyllën e shtëpisë ,ajo me djalin e saj Bajramin 14 vjeçar, vazhdoi ta ruaj traditën dhe ta ruaj mikpritjen e më hershme që e kishte gjerë sa kishte gjallë burrin. Vite të tëra Sofra ishte me mysafir të shumtë miqsh,farefisesh ,tregtar dhe kalimtar të rastit, pa kursyer kohen a ishte ditë a po natë. Mikpritja dhe Oda ishte e hapur në çdo kohë,po ashtu edhe sofra e shtruar.

Për këtë sofër, filluan të flasin mik e kalimtar,shok e fëmijë,gra dhe burra fisi. Ishte një sofër që meritonte lëvdatë dhe respekt ,krejt kjo duke ju falënderuar nënës së madhe Hava Abazit.

Sipas fjalëve të gjyshes Havë,ajo nuk kishte përtesë të shërbente mikut,udhëtarit,por me një krenari dhe zemër të gjerë u mundonte ta gostisë mysafirin sa më mirë ,që mos të lë të koritet shtëpia dhe sofra e burrit e Dul Abazit.

Ky veprim i mikpritjes duhet të jetë tek çdo grua shqiptare,dhe thuaj se çdo ditë ua shpjegonte ,rejave,vajzave,mesave dhe të gjitha femrave që i kishte të afërta.” Kjo patjetër duhet të përcillet nëse doni një jetë më të mirë, dhe më bujare”,thoshte Nëna Havë.

Nganjëherë thoshte: “Kur më kujtohet se kush dhe farë burrash më famë kanë ngrëne bukë në oden tonë ,me duket se kam 200 vjet”! edhe pse ajo kishte një moshë afër 90 vite.

Të gjitha vuajtjet ,skamjet ,të mirat dhe të këqijat i përsëriste disa herë. Mirëpo, kur bisedohej rreth sofrës së mysafirit siç e quante ajo,duhet të keni shumë kujdes. Mikpritja ,respekti,zemërgjerësia duhet të jetë për çdo njërin, pa mare parasysh moshën dhe pozitën ,bile fëmijës duhet ti behet një pritje e mire, sepse ai mban mend shumë.

Për sofrën e Have Dul Abazit, flitej dhe flitet edhe sot,nga njerëzit që jetuan,në kohen e ekzistimit të odes së Dul Abazit. Me kujtohet kur gjyshja ime thoshte. ” Lokjo duhet ta ruajmë këtë ushqim për ndonjë sy nxehtë (mysafir),sepse është skamje e nuk ka ,kurse me mysafir mund të koritemi”.

Po ashtu na këshillonte që buka mos të hidhet ,sepse është skamje dhe e kemi

përjetuar shumë herë skamjen e bukës.

Kjo tradite e mikpritjes, duhet të përcillet brez pas brezi ,po edhe tek në të ritë, që sot jemi udhëheqës shtëpie.. Tradita nuk duhet të ndërroi,sofra nuk duhet të jetë e zbrazur. Prezenca e mysafirit nuk duhet t`na rëndoi. Këtë e kem traditë nga të parët tonë. Çdo njeri që dikur e shijoi sofrën e gjyshes ,apo nënës se madhe,e posaçërisht tek ne Medvegjasët që jetuam si një familje e madhe kemi obligim ta ruajmë traditën e mikpritjen. Kurse unë kam obligim dhe traditë të përcjellë amanetin e gjyshes sime Hava Dul Abazit,sepse ajo ishte gjyshe e madhe dhe shkollë e parë e jetës sime që më përcolli deri tani.

Shaban Abazi 26.01.2016

Continuer la lecture de SOFRA MEDVEGJASE →

Poezi

Poezia e Javës 05 – Jam bijë e malësisë

27/01/2016 tupalla Laisser un commentaire

Jam bijë e malësisë

Nga malësia e Bujanovcit

Nga Presheva e Medvegja

Ku rrjedh gjaku i shqiptarit

dhe e etur për bashkim

në Trojet e Nënës Shqipëri

Në agim e perëndim të diellit

Trupi i thotë mirëmëngjes këtij

vendi

Ndërsa mendja e lënduar gërthet

« Përse agove i mallkuar diell?

Endrrat e ëmbla me

Shqiperinë

ne gjysmë mi le! »

nga Xhuli Spahiu@Gjilan

Na Ndiqni në FACEBOOK

Bëhuni fans të Faqes Medvegja REDAKSIA

Për tu njohur me autoren Klikoni këtu ⇓

Biografia e autores

Poezi

Poezia e dites-Poet i nderuar Agim GASHI

27/01/2016 tupalla Laisser un commentaire

JU UROJ SHERIM TE SHPEJT ,

Poet i nderura- Agim GASHI

Qendro i forte’ poet
Keshtu zemra po me thote’
Nuk te leshojme’ miqesia
Me ike’ ne tjetren bote’

Ty te don Atdheu
Toka Jone’ Dardane
Burrat si ty poet
Rralle’ lindin kesaje’ ane

Keto vargje i shkrova
Me dhembje e lot ne sy
Ngrihu nga shtrati , poet
Spitali s’ eshte’ per ty

Vashdoni vargjet tuaja
Aty ku keni mbete’
Thuja kenges me sharki
Per Kosove’ e Shqiperi

Te uroj nga zemra
Sherim e gjitha t ‘ mirat ne jete’
Nuk ju mingojne’ lutjet
Nga miqesia e vertete’ .

Nga Poetesha Zahide Marije UKAJ, 26 Janar 2016 .

Na Ndiqni në FACEBOOK

Bëhuni fans të Faqes Medvegja REDAKSIA

Histori

Çfarë ka ndodh me + 7 milion shqiptarë në Turqi

19/01/2016 tupalla 4 commentaires

Çfarë ka ndodh me miliona shqiptarë të deportuar në Turqi?

-Sot në Turqi jetojnë mbi 7 milion shqiptarë të harruar ,bojkotuar të injoruar dhe të asimiluar?

-Të hulumtohen arkivat e Turqisë për tapitë e shqiptarëve në shtetet e Ballkanit!

-Shqiptarët e Turqisë e bënë Turqinë me alfabet,himn,me shtet modern dhe universitete!

-Çka pas gjithë kësaj ?

– Ku jeni miliona shqiptarë të Turqisë qe rrini si spektator në mohimin vlerave tona që i dhatë aq shumë Turqisë, pa ndalur asgjë për veten tuaj???

Kultura është tërësia e arritjeve të një populli dhe i të gjithë njerëzimit, në fushën e prodhimit dhe në zhvillimin shoqëror e mendor. Fusha e zhvillimit shoqëror që përfshin krijimtarinë e gjithanshme në gjuhë, në art, në letërsi, në shkencë dhe në tërë jetën shpirtërore është pjesë e kulturës kombëtare apo nacionale. Tërësia e fakteve e ngjarjeve dhe e dukurive të rëndësishme e të lidhura ndërmjet tyre, që i përkasin së kaluarës së një populli, të një grupi shoqëror apo edhe si kolektivitet nacional në zhvillimin e shoqërisë quhet histori e përmbledhur në kulturë,politikë dhe zhvillim. Historia e përgjithshme,historia e vjetër ,e mesjetës, e kohës së re, e sotmes quhet histori duke i bashkuar që të gjitha në një ombrelle ,si thesar të vlerave nacionale. Këto janë vlera nacionale dhe kombëtare të etnitetit përkatës. Të gjitha këto qe i cekëm janë të harruara dhe të zhveshura për mbi 7 milion shqiptarëve që jetojnë sot në Turqi dhe dy milion shqiptarëve në Greqi.

Asllan Dibrani,ibrahim egriu,Shaban Abazi, Maki,Makfire CANOLLI,kosova lindore , Lugina e presheves, zenel Hajdini, florim rushiti,adem Jashari,Brahim Salihu CURRI ,xhim xhema,Dr.Ramadan Xhema,Poezi,hijet që teatronin,armiku ,kosova ,medvegja ,presheva ,shqiperia etnike,UçK,Uçpmb,ilirida,adem jashari,skënder beu, nën tereza,Medvegja Redaksia, tupalla.com,sanxhaku i nishit,kultur ,sport,politikë, luftë,paqe,pajtim, korrupcion , gjygje,shkollë,arsim,profesion,shkencë,art,parlament,avokat,presidentja,Pacolli,femi Beha,PD medvegje, PVD Medvegjë. Kosova Lindore, Ligina e presheves,riza Halimit,Sadri Ramabaja,Rrapi i jetës sime, Gallap-Gollaku, Zahide Marije Ukaj-Malësorja medvegjase,Ismail Morina-Ballisti ,ortodokset shqipetar ,Ajet DULI,Maqedoni,Beogradi,sport boks ,Agim Tahiraj ,Aziz salihu, Samir Salihu,Tupalla.shpernhulja e shqipetarve 1999,poezia e javës,Ali Hajdini,Sanxhaku i Nishit,Filmi , Kosovë, shqiponjë e robëruar,Jusuf Gërvalla, Sofra Medvegjase,Shqiptare,shoqata Medvegja,Din EGRIU Atentat,Ali Lajçi, Kufiri kosovë Mal i Zi,Historia Shqiptare ,Shperngulja sanxhaku i Nishit Toplica, Zahide Marije UKAJ-Malësorja Medvegjase,1 Maji,Bashkim SADIKU, Bashkimin Kombëtar,internet,rrjetet socjale, LSH në Gjermani me 01.05.2015,Promovim librash në Mërgatës Shqiptare, Poezia e javes, Fshati me roje,xhandarmeri,Lufta e pare botrore,Beteja e Çanakalasë 1915-1916,Tupallë, Tupalla,Sfirca, Kapia, Kufiri,Kumanova,pushke e vjeter , 14 vjetorit të luftës çlirimtare në Kosovën Lindore / OVL e UÇPMB-së , Medvegjë - Pas spastrimit etnik të shqiptarëve - vazhduan edhe prerjet e maleve me përkrahjen e shtetit ,mbi 1000 hektar, Maqedonisë po i rrëshqasin themelet mbi tokat shqiptare, Terrorizmi sllavo-maqedonas mposhtet vetëm me konfederatë ose shkëputje, Marrëveshja e Ohrit ka vdekur, Koco Danaj,Kryetar, Lista për Shqipëri natyrale,do të lulezoj Kumanova, Masakra e Dubravës më e tmerrshmja nga Lufta e Dytë Botërore,Mbahu Loke,operacioni shigjeta, kolonel Ruzhdi SARAMATI, memorial brigada 128 e Uçk-së,Gostrozhup të Hasit, MË MIRË I VRARË E NË GURË LAPIDARI SE SA I VDEKUR PËR SË GJALLI!Ismet Asllani-Prapashtica, Ilir Meta ,Aleksander Vucic,Ballist Morina,Biografia Shaban Abazi, mos blej produkte serbe, Blej shqip Bac u kry, ATJE I KEMI VARRET E TË PARËVE, FTESË ,Partia Demokratike Dega në Medvegjë, Medvegja tani në drejtimin e duhur, S F I R C A Historiku - nga erdhëm ku jetuam, 17 Qershor 1999 - Dita e çlirimit e Komunës së Vushtrrisë ,Faton Hamiti , Medvegja Diskriminimi,Beteja e kosoves 1389 ,Perandoria Osmane 1389 , Turqia 1389,Idriz ajeti feston ditelindjen ,Halim Hyseni, - GJYKATA SPECIALE PRODUKT I FABRIKIMEVE TË SIGURIMIT SHTETËROR SERB,- Shqiptarët duhet t'i thonë jo Gjykatës Speciale,,Kisha e Xhamia, PLATFORMA POLITIKE, Per komb e per Atdhe, leshohet pe,Ibrahim EGRIU, Nazmi Hajredini,Maki Makfire CANOLLI Maqedonci, Ajet DULI,Sadri Ramabaja,Adem Shehu ,Shehi, Muhaxherët,Vushtrria, dita e deshmorëve,pshdk , LDK, PDK , AAK, PD,LS,VV, tahir veliu,shqiperi etnike, presheva , ovl uçpmb , Ovl UçK, Tetovë, shkup, lufta 1998 -1999,Nato,çameria ,Qameria, ilirida, Kërçova, Struga, Dibra, Prizreni, Vlora, Saranda,Bujanoci, Peja, Dugagjini, Tropoja, Bajram CURRI,Ulqini, Plave e Guci,Shkoder,Deti , plazhi Deti Adriatik, Deti Jon, Koroacia, maqedonia, Lugina,beteja e Koshares, Drenica, Lufta ne Kosove, Edi rama, Sali Berisha, Ismail Qemajli, Skender beu,ali Ahmeti.hashim thaqi , Albin Kurti.SHBA, Crans Montana,Batalioni ATLANTIKU,EGRIU, BejiqiRamush,Beiq,nvalidi i luftes , Irfan XHAFERI,Mesuesi i popullit Abdi Begu-Haxhiu, kufiri te Molla e Kuqe,Koço DANAJ , Tahir VELIU, LISTA PËR SHQIPËRI NATYRALE ,LËVIZJA PËR SHQIPËRI TË BASHKUAR,XHULI SPAHIU, ©MAKI M CANOLLI, Abdullah PRAPASHTICA,ALBULENA SALIHU,FEHMI RAMADANI, KONGRESI I MANASTIRIT ,28 NENENTORI , QAMËRI , MEDVEGJË , BUJANOC , PRESHEVË, PLAVË , GUSI,DUL KRASNIQI, MUHARREM SALIHU,DUL KRASNIQI, ILIR META, MIRADIE AVDULLAHI, ZIZE LIZA PEPSHI,MR.QAZIM NAMANI,DR ADIL MUSTAFA,PROF.DR SKENDER KODRA,JIM XHEMA, Gjergj Kastrioti - Skënderbeu — **Shpernguljet për turqi …. shperngulje , dhimbje që nuk shërohen kurr !**

-Diaspora Shqiptare në Turqi sipas te gjitha të dhënave përbën pjesën me të madhe të popullsisë shqiptare në botë, të zhvendosur nga trojet e veta për në territoret e shkretirave të Turqisë sipas marrëveshjes së perandorisë osmane me mbretërinë serbe për deportimin e shqiptarëve nga Kosova lindore, rrethi i Nishit,Toplices ,Vrarjes ,nga Vilajeti i Novipazarit dhe Leskovcit duke përfshirë edhe Vilajetin e Kosovës, Shkupit dhe Shqipërisë,po edhe ata të Çamërisë me një reprezalje dhunë dhe terror kundër popullatës se asaj ane nga Greqia. Rënia e perandorisë osmane nuk përfundoj me kaq me ato spastrime të territoreve shqiptare me dhunë,djegie ,vrasje dhe përzënien e shqiptarëve , por ajo vazhdoj gjatë dhe pas luftës se dytë botërore me marrëveshjen e Jugosllavisë se Titos dhe Turqisë ,duke marr pagesa të majme nga mbretëria serbe dhe pasuesit e tyre. Sot shqiptarët e Turqisë janë shumë të shpërndarë, jo vetëm nëpër qytetet e mëdha urbane si Stambolli, Izmiri, Bursa, Ankaraja, Adapazari, por edhe nëpër fshatra të largëta të Anadollit në dy anët e gadishullit turk, si në brigjet e Detit te Zi ashtu edhe në atë te Egjeut.

Sot në Turqi jetojnë mbi 7 milion shqiptarë të harruar ,bojkotuar te injoruar dhe të asimiluar?

Sot në këtë shekull të zhvillimit dhe ndryshimeve nga shtete totalitare ne ato demokratike të 7 milion shqiptarët e Turqisë të harruar të bojkotuar dhe të injoruar e të asimiluar pa te drejt shkollimi në gjuhën shqipe,nuk ka kurrfarë sinjali të ndryshmit dhe lirimit nga ish sistemi otoman … Atyre nuk u lejohet ta mësojnë gjuhën shqipe as si gjuhë të huaj me miliona shqiptarë qe jetojnë në Turqi. Mungesa e mësimi në gjuhën amtare dhe harresa e tyre nder shekuj ka shkaktuar një proces asimilimi i cili vërehet dukshëm në shumë qytete të Turqisë! Ëndrra e tyre për atdhe dhe mësim në gjuhen amtare ende nuk është shuar. Nëpër shkolla publike e private, si dhe në universitetet turke mund të mësohet anglisht, frëngjisht, gjermanisht ,italisht dhe në disa gjuhë tjera , por sistemi arsimor turk nuk e lejon shkollimin në gjuhën shqipe as atë fillor as te mesëm por edhe atë të lartin!!!.Në shumë shtete të ndryshme, ekzistojnë katedrat albanologjike edhe se ndoshta shumë një numër i vogël emigrantesh banojnë ne atë shtet siç është Kina dhe Rusia, ndërsa Ankaraja zyrtare akoma nuk ka lejuar se paku të hapet një katedër albanologjike, ku me qindra e mijëra intelektual janë dhe jetojnë në Turqi.

Sot ne disa shtete evropiane mësimi në gjuhën shqipe zhvillohet dhe financohet, po nga ato shtete dhe fondet e veta siç janë Gjermani ,Austria , Franca , Zvicra , Suedia , Norvegjia Belgjika, Amerika ,Kanadaja Australia etj. Po ta marrim numrin e popullatës shqiptare që banon atje në krahasim me Turqinë do te mbetet një absurditet dhe marramendje .

Të hulumtohen arkivat e Turqisë për tapitë e shqiptarëve në shtetet e Ballkanit!

Nuk ka lejuar të bëhen hulumtime në arkivat e veta, qe me miliona tapi ekzistojnë për t’i nxjerrë në pah se kush ishte autokton në trojet e Ballkanit. Këta 7 milion shqiptarë të tanishëm, stërgjyshërit dhe gjyshërit e tyre kane tapitë deri të molla e kuqe në Serbi , andaj here do kurdo këto arkiva duhet të hapen dhe te zbardhet ai kapitull i hidhur i asaj kohe të zhvilluar në demin e shqiptarëve. Të hulumtohen arkivat e Turqisë për tapitë e shqiptarëve në shtetet e Ballkanit!

Shqiptarët e Turqisë e bënë Turqinë me alfabet,himn,me shtet modern dhe universitete!

-Dy “Universitetet me të mëdha në Turqi, ajo e Ankarasë dhe Stambollit” u formuar nga Hasan Tahsini me origjinë shqiptare. “Alfabeti turk”,po ashtu u themeluar nga i madhi i ynë rilindësi Sami Frashri. Po ashtu ” Himnin kombëtar turk” e shkroi shqiptar!!!.

-“Turqinë moderne dhe fundin e dinastisë Otomane e cila e kishte sunduar Perandorinë për mbi 6 shekuj e përmbysi Mustata Kemail Ataturki” me prejardhje shqiptare nga Presheva , qe sot njihet si i ati i Turqisë!…

-Reformat qe i bëri në Republikën e Turqisë me 1923 ia mundësoi të dalë nga një e kaluar e errët dhe ta shndërrojë atë në dritë për popullin turk. Bëri reforma civilizuese, reformat politike, e shformoi Sulltanatin 01.11.1922. E hoqi kalifatin 03.03 1924 . I anuloi gjykatat fetare dhe futi ligjin sekular gjithëkombëtar. E çliroi gruan turke duke i dhënë të drejta politike dhe sociale (1926) E unifikoi edukimin kombëtar turk.I mbylli medresetë dhe i hapi shkollat bashkëkohore sipas nevojave civilizuese të kombit turk andaj ne suaza te kësaj qe theksuam ma lart Turqia është bukëpërmbysët, sot kur cenon te drejtën e miliona qytetarëve të identifikohen si shqiptarë duke ju mohuar edhe drejtën e shkollimit në gjuhën e vet. Vlerat e shqiptarëve asnjëherë nuk iu dhanë meritën qe patën.

Çka pas gjithë kësaj ?

Situata politike dhe ndryshimet në rendin botëror kanë filluar ta shkundin edhe Turqinë në kohët e fundit ,qe në saje te mohimit te të drejtave të kurdëve po ashtu me miliona përbrenda Turqisë ,çdo ditë ka përplasje të pakënaqësisë!?. Përkrahja dhe ndihma e Turqisë zyrtare nga kreu i shtetit presidentit Erdogan forcave te ekstremizmit të shtetit islamik qe po hetohet nga ndërkombëtarët Turqisë do t’i kushtoj. Ka gjasa se do të ketë ndryshime edhe në ketë vend nga e cila shqiptarët e Turqisë është e nevojshme te ngritin vetëdija qe të ndërmarrin aksione në zhvillimin dhe kultivimin e gjuhës,kulturës ,artit dhe muzikës se vet në gjuhen shqipe në Turqi. Ata duhet t’i gëzojnë të drejtat e veta.

Ku jeni miliona shqiptarë të Turqisë qe rrini si spektator në mohimin vlerave tona që i dhatë aq shumë Turqisë, pa ndalur asgjë për vete tuaj???

Ku jeni “Biznesmen shqiptar “ të Turqisë që jeni një faktor dominant në atë vend per ekonomi dhe zhvillim dhe nuk reagoni fare…

-Ku jeni “Personalitete ushtarake oficer”, etj , që jeni një faktor dominant në ushtrinë turke???

-Ku jeni “Deputet shqiptar”, qe numër i madh sot keni zënë ulëset në parlamentin turk dhe gjuha e juaj , kultura, arti, dhe etnia e juaj mohohet???

-Ku jeni vëllezërit tanë ,qe po na e leni të nëpërkëmben vlerat e gjysmës së popullit shqiptar ne ditën e sotme të shekullit e 21-të. Si fund ky artikull le të mbetet si mesazh i ngritjes së vetëdijes së juaj qe menjëherë të formohen organizmat nacional për formimin shkollave shqipe ne Turqi ,hapjen programeve televizive , themelimin e mediave dhe gazetave te juaj në gjuhën shqipe etj. Kjo do të jetë për të mirën tuaj ,për të mirën e kombit tonë që gjysmën e trungut tonë e kemi në Turqi, jo me fajin tonë, por te vet Turqisë, andaj zgjohuni sa ma herët, aq ma mirë do të jetë për ju, për ne dhe për gjithë kombin shqiptar.

Shkruan Asllan DIBRANI

Na Ndiqni në FACEBOOK

Bëhuni Fans të Faqes Medvegja REDAKSIA

Për tu njohur me autorin

klikoni këtu:⇓

Biografin e autorit

Poezi

Poezia e javës-PER HERONJET E LIRISE

17/01/2016 tupalla Laisser un commentaire

PËR HERONJËT E LIRISË

Në janarin e ftohtë
të veshur me ngricë dhe bardhësi
Jusufi , Bardhoshi, dhe Kadriu
pandal po thërrisnin ty o liri,

Duboviku trim lindi
trima madhështorë
për atdhe dhe liri ,
barbarët i ndoqën këta trima
edhe jashtë atdheut
me dhunë dhe egërsi,
por i shenjët ishte ideali i tyre
për bashkim, atdhe dhe liri ,
shpirterat e tyre heroik njohen
vetëm një atdhe dhe Një Perëndi ,
sa madhështorë që ishin
flet jeta e tyre vepër dhe histori.

ata nuk pushuan kurrë
për atdhe dhe liri,
edhe jashtë atdheut
ata ishin po të njëjtët
për armiq dhe barbari,
në shënjestër dhe vëzhgim
i mbante një shtet krimbarbari ,

Jusufi, Bardhoshi dhe Kadriu
për lirinë e Kosovës
ranë të tre bashkë në altarë,
për atdhe dhe liri,
nga atentati që në pritë
ju bëri barbari, ata gjakatarë
dhe mizor në përballje
me ju legjendar nuk kishin fuqi,
as guxim dhe trimëri,

në janarin e ftohtë
plotë ngricë dhe bardhësi,
tre legjendarët e atdheut
njezëri thërrisnin me shpirt,
o Kosova nënë kurrë mos u ndal
po të vjen e buzëqeshur ,
e shumë pritur e shtrenjëta liri,
gjakun qenjën dhe atdheun
e shqiponjave kuq e zi
s’ mund t’a përpijë kurrë asnjë barbari,

neve na mori e shtrenjeta liri,
komb edhe atdhe , ne jemi
legjendarët tuaj edhe ne përjetësi,
kombi dhe atdheu do të bashkohen
një ditë përsëri, ju të gjallët
jetoni të bashkuar dhe të
ndritur sikur kombi unik nëpër histori,
barbarët qofshin të mallëkuar ,
i ndritur qoftë për ne atdhe dhe liri,
e bashkuar të rrojë përherë
e vetme një Shqipëri,
tek atëherë do të na i plotësojë
dëshirat tona e dashura Perëndi.

Autor : Ilmi Tahiri
Më : 17 .01 . 2016 . Podujevë

Kenge për Jusuf Gervalla nga Hamit Kastrati & Perparim Brati

Na Ndiqni në FACEBOOK

Bëhuni Fans të Faqes Medvegja REDAKSIA

Histori

Gjergj Kastrioti – Skënderbeu 1405-1468

17/01/2016 tupalla Laisser un commentaire

Gjergj Kastrioti – Skënderbeu lindi në Mat me 6 Maj në vitin 1405 dhe vdiq më 17 janar në Lezhë të vitit 1468.

Gjergj Kastrioti ishte djali më i vogël i Gjon Kastriotit dhe i princeshës Vojsava, fëmija i fundit midis 4 djemve dhe 5 vajzave. Skënderbeu lindi më 6 maj 1405 në Mat, Mati, është trualli i origjinës së Kastriotëve dhe vendlindja e Skënderbeut.

U mor peng si nizamë pas thyerjes së të atit nga Sulltan Murati më 1421 dhe u dërgua në oborrin e Sulltanit në Adrianopojë. Atje, zgjuarsia dhe shkathtësia e çuan Gjergjin në shkollën e sulltanit (içogllanëve) që përgatiste komandantë e nëpunës.

Kombi shqiptar me te drejte e ndien veten krenar se nga gjiri i tij doli Skenderbeu i cili per 25 vjet ne lufte e sakrifica ne mbrojtje te lirise dhe te qyteterimit evropian i la atij historine me te lavdishme duke e radhitur nder kombet me te nderuara te botes. Historia ka deshmuar te verteten e pakontestueshme qe familja e Kastrioteve ishte me origjine iliro-arberore me nje autenticitet te paster nga nje dere fisnike e vjeter me gjuhe e tradita ne nje territor te caktuar me origjine krahinore nga Mati te cilin Stadtmyller dhe Eqrem Cabej e quajne epiqendra e kombit shqiptar.

Kastriotet ishin sundues shekullore ne Mat. Barleti shkruan me nostalgji per Stelushin si rezidenca kryesore e Kastrioteve. Burimet turke pervec emrit te qytetit japin dhe 25 fise qe banonin ne vitin 1456 me gjithe demtimet nga lufterat kunder Varoshit Stelushit. Ne dy 10-vjecaret e fundit te shek. XIV e ne fillim te shek. XV Gjon Kastrioti e zgjeroi shume territorin ku sundonte. Kur Gjon Kastrioti ishte zoterues ne Mat me qender ne Stelush i ben kerkesa Venedikut qe te perdorte ndikimin e tij mbi Papen qe ky te pengonte aneksimin e Dioqezes se Krujes nga Peshkopi i Lezhes sepse kjo dioqeze ishte ne territorin e tij qe prej 800 vjetesh. Ne te vertete dokumenti origjinal bente fjale per peshkopaten e Arbrit. Dokumenti i drejtuar sipas Lubicit eshte gjithashtu venedikas dhe ne origjinal thote Cfare iu shkrua dhe iu pergjigj zotit Gjon Kastriotit rreth raguzianeve qe vene e vijne ne rrugen Shkoder-Kruje kjo rruge u interesonte Kastriotit dhe Raguzianeve. Me vone kjo rruge funksionoi nga bregdeti ne Stelush dhe prej andej ne Prizren e Raguze sigurisht nen mbikeqyrjen e Kastrioteve.

Varoshi Stelushi ishte qytet i Kastrioteve qendra e tyre deri kur Kruja u be kryeqendra e shtetit te Skenderbeut. Gjon Kastrioti e zgjeroi kufirin e tij nga Mati ku ishte zot i tij ne Diber ne Prizren gjer ne Shufada prane Adriatikut midis Durresit dhe Shengjinit. Kete zgjerim ai e beri me ushtrine e tij qe e kishte nga trevat qe zoteronte me qender ne krahinen e Matit. Ai si udheheqes ushtarak sfidoi disa here ushtrine turke e cila kercenonte Evropen. Per te gjitha keto duhet besuar se Gjoni ishte lidhur ngushte me popullin matjan nga i cili kishte rrenjet. Ato e perkrahnin dhe luftonin me heroizem per udheheqesin e tyre.

Qekur dolen ne drite veprat madhore te Barletit 1510 Dhimiter Frangut dhe Andrea Engjellit percaktimi matjan i origjines se Kastrioteve ka marre percaktim kryesor. Studiues te mevonshem e kane bere objekt diskutimi dhe interpretimi historine e prejardhjes se ketij fisi fisnik.

Natyra i kishte dhënë dhunti mendore e fizike. Atje mori emrin Iskënder (Aleksandër). Pas mbarimit të shkollës, Gjergj Kastrioti « (Skënderi) » kreu detyra ushtarake në Ballkan e në Azinë e Vogël, duke u dalluar për trimëri dhe për këtë arsye iu dha titulli bej që do të thotë princ ose fisnik pra Skënderbeg do të thotë Aleksandri princ ose fisnik. Ai nuk e harroi vendin e tij të dashur dhe priste me padurim rastin të kthehej në tokën që e lindi. Me vdekjen e të atit, ai shpresonte t’i zinte vendin, por në fakt sulltani e emëroi sanxhakbej jashtë tokave shqiptare. Skënderbeu nuk hoqi dorë nga ideja për t’u kthyer në Shqipëri në fronin e të atit, deri në vitin 1443 kur ai u nis kundër Janosh Huniadit nën komandën e bejlerbeut të Rumelisë.

Më 3 nëntor 1443 në afërsi të Nishit, u ndeshën dy ushtritë. Ushtria osmane u shpartallua dhe u tërhoq në panik. Skënderbeu filloi të zbatonte planin e kryengritjes, së bashku me 300 kalorës shqiptarë e me të nipin Hamza Kastrioti, u kthye në Dibër, ku populli e priti si çlirimtar. Mori masa për përforcimin e rrugëve nga mund të vinin osmanët, dhe prej andej iu drejtua Krujës. Me një ferman të rremë shtiu në dorë qytetin e garnizonin dhe kështu më 28 nëntor 1443 u shpall rimëkëmbja e principatës së Kastriotëve. Mbi kështjellën e Krujës u ngrit flamuri me shkabën e zezë dykrenare i Kastriotëve.

Kryengritja u përhap shpejt në viset e tjera dhe feudalët e tjerë u ngritën gjithashtu. Gjatë dhjetorit, Shqipëria e Mesme dhe e Veriut u spastruan nga forcat osmane, u çliruan njëra pas tjetrës kështjellat e kësaj zone. Skënderbeu ishte organizatori i Kuvendit të Arbërit, në të cilin u zgjodh si prijës i Lidhjes Shqiptare të Lezhës. Ai u martua me të bijën e Gjergj Arianitit me Donika Arianitin për të forcuar lidhjet e tij me principatat e tjera.

Përdorimi i barutit në kohën e Skënderbeut

Eshte vërtetuar se që në atë kohë nga principatat e ndryshme shqiptare janë përdorur gjërësisht armët e zjarrit dhe baruti, si p. sh. në principatën e Tanush Dukagjinit (1417), të Lekë Zaharisë (1445). Gjergj Kastrioti, Skenderbeu i përdori në betejën e Drinit (1447 – 1448 ) e më pas në mbrojtjen e Sfetigradit (1449 ), në rrethimin e parë të Krujës (1450), në betejën e Beratit (1455), në Drisht (1435, 1460, 1462), në rrethimin e Shkodrës (1474 e 1478 – 1479) etj.

Burimet arkivore venedikase dëshmojnë se gjatë luftërave të zhvilluara në shek. e XV, shqiptarët jo vetëm i njihnin armët e zjarrit, por u bënë edhe armëtarë e prodhues baruti. Po këto burime dëshmojnë se venedikasit përdorën për prodhimin e barutit mjeshtrart shqiptarë, siç është Mark Bogiti, i cili në Drisht riparonte bombarda, municione të ndryshme dhe prodhonte barutin.

Venedikasit kanë patur lidhje të hershme edhe me trevën tonë, madje në fshatin Fushat (Fshat ) edhe sot ruhet në popull toponimi me emrin “Dyqanet e Venedikasve”, në vendin e quajtur Lugu i Arrave, pranë Kodrës së Pazarit e Majkishës.

Në “Majën e Qytezës” mbi fshatin Fshat, mbi dy maja që ngrihen mbi shpatmalin sipër Lezedrës, është Petralba, një ndër kalatë më në zë të Kastriotëve në Mat. Gojëdhënat dhe burimet historike dëshmojnë se Gjon Kastrioti veronte në Petralbë dhe në Petralbë ka lindur edhe Gjergji. Traditën e të atit e ndoqi edhe i biri. Fill pas pushtimit të saj më 1443, Skënderbeu vendosi aty një garnizon ushtarak dhe më vonë i kushtoi kujdes të madh për vetë pozitën kyçe që zinte. Pas betejës së Drinit më 1448 kundra venedikasve, burgosi në Petralbë dy komandantë kundërshtarë që zuri rob, Andrea Humoin dhe Simon Vulkathanin. Në rrethimin e parë të Krujës më 1450, Skënderbeu e përforcoi Petralbën me roje, komandantë e nozullime.

Duke ndjekur traditën e të atit, Gjonit, Petralba u bë vatër e ndejës së Skënderbeut dhe e familjes së tij. Barleti pohon se pas betejës së Modricës më 1451, Skënderbeu së bashku me Hamzanë dhe pak shokë, shkoi në Petralbë. “Atje ai kishte lënë të shoqen që në fillim të verës gjë që pastaj e bëri gjatë gjithë mbretërimit të tij. ” Gojëdhëna jo vetëm që e pohon këtë, por shton se këtu lindi edhe i biri i Skënderbeut, Gjoni.

Në rrëzë të shpatmalit ku ishte ndërtuar Petralba, niste një vijë uji që shkonte deri në shtëpinë e Llan Veshit, ku ishin dingat e barutit. Këto dinga më të hershmet në Mat dhe në Shqipëri ishin të lidhura pazgjidhshmërisht me Petralbën.

Si burimet historike ashtu edhe gojëdhënat dëshmojnë se baruti i zi (me tym) i markës shqiptare është prodhuar për herë të parë në Mat, prandaj në gjuhën popullore, jo vetëm në Mat, por në gjithë Shqipërinë është quajtur “barut Mati”. Në pjesën jugore të Shqipërisë, është quajtur edhe “barut gegë”. Nga të huajt është quajtur barut i markës shqiptare.

Edhe në botimin e Akademisë së Shkencave të Republikës së Shqipërisë, “Etnografia Shqiptare”, nr. 16, faqe 224(botim i vitit 1989), duke ju referuar studimeve të arkeologut dhe etnografit Dilaver Kurti, si dhe mjaft burimeve arkivore të cilat ne në shkrimet tona i kemi cituar shpesh herë, shkruhet “Këto punishte kanë qenë vendosur në Krye-Mat, rrëzë kalasë së Skënderbeut, Petralbes, në rrjedhën e përrenjve rreth saj, të cilët ishin degë të lumit Mat. Epiqendër e kësaj zone dikur ishte Gguri i Bardhë, por së voni vendin e tij e zuri Klosi me tregun që kishte në Stragj. Këtu kalonte një ndër rrugët më të rëndësishme, e cila nisej nga Durrësi nëpër fushat bregdetare për në Tiranë, Mat, Dibër, Kosovë e Maqedoni. Në shërbim të kësaj rruge kishte karvane që bartnin mallra tregtare e produkte bujqësore e blegtorale dhe në pika të ndryshme me një rrjet hanesh për bujtjen e karvaneve, si në Xibërr-Hane, në Gur të Bardhë, Fshat, Klos, Plani i Bardhë e në vazhdim në trevat e Tiranës e të Dibrës. Për të lehtësuar funksionimin e kësaj rruge, shërbente një rrjet i dendur urash të gurta, të ngritura mbi Mat dhe degët e tij. Baruti këtyre dhe këto barutit, i dhanë vlera njëri-tjetrit në këtë truall të Matit që nga shekulli i XV e në vazhdimësi të pandërprerë deri në dhjetëvjeçarin e parë të shekullit të XX. Kjo zeje me fabrikat e barutit në Mat, siç quheshin në shtypin e kohës, mund të quhet pararendësja e industrisë kimike në vendin tonë”. (Etnografia shqiptare, nr. 16, faqe224).

Në janar të vitit 1468 Skënderbeu u sëmur gjatë zhvillimit të një Kuvendi të thirrur nga ai, në të cilin ishin të ftuar të gjithë princat shqiptarë. Vdiq me 17 Janar 1468 në Lezhë. I mbuluar me lavdi, ai u varros në Lezhë. Shqiptarët humbën prijësin e lavdishëm që i udhëhoqi për 25 vjet rresht. E shoqja me të birin emigruan, sikurse edhe një pjesë e parisë shqiptare, për në Itali. Rreth përkrenares ekziston ideja se e ka mbajtur për nder të Pirros së Epirit, pasi edhe ai ka mbajtur po të njëjtën përkrenare.

Epoka e Skënderbeut e shekullit XV dhe vetë figura e Gjergj Kastriotit -Skënderbeut ndikoi fuqishëm në jetën shpirtërore të shqiptarëve dhe për rritjen e vetëdijes kombëtare të tyre. Të frymëzuar prej tyre, intelektualë të shquar shqiptarë, i pasqyruan e i përjetuan ato në vepra historike monumentale, në të cilat nisi jetën e vet historiografia shqiptare.

Ishte Dhimiter Frângu qe shkroi i pari jetën e Skënderbeut, realisht si u zhvillua, sepse Frângu ishte bashkëshoqërues i gjithë jetës dhe luftërave të Skënderbeut, arkëtar e shoqërues në udhëtimet e Princit Shqiptar. Shkrimet latinisht të Frângut të vitit 1480, 12 vjet pas vdekjes së Skënderbeut, mjerisht u përvetësuan nga të tjerë, dhe përkthimi dhe botimi i saj italisht u bë më vonë, pas vdekjes së Frângut. Patjetër se vepra e Barletit qe u botua latinisht ne fillim të shek të XVI (1504) kushtuar luftës heroike të arbërve për mbrojtjen e Shkodrës, (rrethimi i Shkodrës) pati jehonë të madhe. Por vepra që e lartësoi figurën e tij si historian humanist është “Historia e jetës dhe e bëmave të Skënderbeut”, të cilën e botoi italisht në Romë rreth viteve 1508-1510. Kjo vepër voluminoze njohu shumë ribotime në gjuhë e në vende të ndryshme të Evropës. Veprat e M. Barletit u bënë burimi më i rëndësishëm ku patriotët shqiptarë mësonin historinë e epopesë legjendare të shk. XV, kur nuk ishte zbuluar e njohur vepra e Dhimiter Frângut. Periudha e Skënderbeut u përjetësua edhe në vepra të tjera historike nga bashkëkohësit e heroit. Siç e thame një nga bashkëpunëtorët e ngushtë të Skënderbeut, Dhimitër Frângu, shkroi latinisht, në frymën e ideve humaniste të kohës një vepër për jetën e Skënderbeut.

Një vepër tjetër e rëndësishme për të njohur shoqërinë shqiptarë të shek. XV është “Historia dhe gjenealogjia e shtëpisë së Muzakajve”, shkruar në italisht më 1510 nga bashkëluftëtari i Skënderbeut, Gjon Muzaka. Ajo mbeti në dorëshkrim dhe, për vlerën që ka për historinë mesjetare shqiptare, botuesi i saj i shek. të XIX më të drejtë e ka cilësuar atë si një “margaritar”.

Gjergj Kastrioti – Skënderbeu ishte përfaqësuesi më konsekuent dhe më i shquar i elitës drejtuese shqiptarë që udhëhoqi më vendosmëri frontin e luftës së shqiptarëve kundër pushtuesve osmanë. Ai realizoi të parin bashkim të shqiptarëve, Lidhjen Shqiptare të Lezhës, e cila hapi rrugën e krijimit të shtetit të pavarur shqiptar, themeluesi i të cilit u bë ai vetë. Kujdes të veçantë Skënderbeu i kushtoi ruajtjes së burimeve të brendshme ekonomike, tek të cilat u mbështet lufta. Duke fuqizuar mbrojtjen në brezin kufitar, në lindje e në jug, ai i dha mundësi banorëve të viseve të lira të zhvillonin një veprimtari ekonomike deri diku normale.

Krahas mbrojtjes së vendit, Skënderbeu i kushtoi vëmendje çlirimit të viseve të pushtuara që ndikoi në formimin e mëtejshëm të lidhjeve më banorët e këtyre viseve dhe në forcimin e bashkimin e të gjithë popullit shqiptar. Aftësitë e Skënderbeut si burrë shteti spikatën edhe në marrëdhëniet me vendet e tjera. Duke pasur të qartë së rrezikut osman mund t’i bëhej ballë vetëm më sukses vetëm me forca të bashkuara, Skënderbeu kërkoi pareshtur pjesëmarrjen e vendeve evropiane në luftë kundër armikut të përbashkët.

Në kushtet e pabarazisë së theksuar ndërmjet forcave osmane dhe atyre shqiptare, Skënderbeu përpunoi strategjinë dhe taktikën e tij luftarake, në bazë të së cilës qëndronte mendimi se fitorja nuk mund të varej nga numri i ushtarëve. Ai mbante armikun në alarm të përhershëm, i priste rrugën e fuqizimet dhe, pasi e kishte futur në kurth, e godiste me sulme të fuqishme e të befasishme.

Skënderbeu u shndërrua në simbol të luftës për liri e pavarësi. Ai mbeti një figurë e dashur për shqiptarët edhe pas vdekjes së tij. Kujtimi i tij mbeti gjithnjë i gjallë nëpër këngët, gojëdhënat e tregimet e shumta popullore që i dhanë atij tiparet e një figure legjendare.

VOTRA E PARE E KASTRIOTEVE

SHQEFNI

Ne vepren e Marin Barletit gjejme shume raste ku ai percakton origjinen matjane te Kastrioteve. Edhe bashkekohesit e tjere te Skenderbeut te cilet edhe e kane shoqeruar ne beteja si Ate Dhimiter Frangu Pal e Pjeter Engjelli Andrea Engjelli i japin kete percaktim origjines se Kastrioteve. Shume autore te Mesjetes si Milan Shuflai Nikolae Iorga Fan S. Noli etj. shkruajne ne te njejten linje dhe pranojne Barletin. Keto historiane dhe te tjere nuk percaktojne fshatin nga dolen fillimisht Kastriotet. Fshati eshte Shqefni i Matit ja disa fakte

-Historiani i nderuar Marin Sirdani studioi dhe gjurmoi ne menyre te vecante toponimet legjendat dhe gojedhenat rreth vendorigjines se Kastrioteve. Ai shenon Kastriotet ishin nga fshati Shqefen i Matit Shih Skenderbeu M. S revista Leka 1935.

-Te njejten gje pohon edhe studiuesi kosovar Mark Krasniqi i cili ne punimin kushtuar gojedhenave Mbi gjenezen e Kastrioteve permend prejardhjen e tyre nga fshati Shqefen i Matit ku ka pas nje lagje qe e mbanin veten per Kastriote.

-Ne vertetim te argumentit Shqefni votra e pare e Kastrioteve vjen edhe Defteri turk i vitit 1431 dhe 1467 ku ne Shqefen te Matit permendet emri i Mark Kastriotit si fisnik qe perkon dhe me percaktimin qe jep Barleti se Kastriotet dolen nga nje dere fisnike.

-Ne Shqefen nje lagjeje e cila si siperfaqe toke perfshin gjysmen e fshatit i thone Lagjja e Kastrioteve sigurisht sot te myslimanizuar dhe te rralluar fort nga shperngulja.

-Siper lagjes gjenden varre shume te vjetra me emrin Varret e Kastrioteve dhe me tutje ndodhen Varret e Markajve edhe keto te Kastrioteve rreth nje kodre ku ndodhen germadhat e shtepive te para te Kastrioteve. Ne mes te ketyre varreve banore te moshuar thone se aty ndodhet varri i Vojsaves nenes se Skenderbeut.

1. Ne ditet e fundit te jetes Vojsava bashke me vajzen e vogel Mamicen u vendos ne Mat ne Shqefen. Ne te hyre te gushtit 1443 ajo u keqesua. Te paret e Kuvendit te Benedikteve te Matit kishin ardhur per ta pare. Ajo u tha Te lutem me me cue nje meshtar pse due me krye te gjitha shartet e fese e cila asht i vetmi ngushllim i emi permi kete tokehellip Lush Susaj Per historine e Matit f. 31.

Mamica i rrinte prane e zverdhur prej pikellimit e mallit per vellezerit e motrat e vet te shperndara ne Edrene Jeruzalem etj. Dokumenti thote Me 14 gusht te vjetit 1443 ne perendim te diellit dha shpirt e kumonet e mrames masi i lajmeruan popullit tatyne anve se ne nesret ishte dita e te njitunit Zojes ne qiell rane ne njanen ane edhe ne zi te princeshes se Shqipnise. Vojsava u vajtua dhe u varros ne Mat ne kishen e Shen Lleshit afer Dukagjinit e Shqefnit L. Susaj Per historine e Matit f. 31.

2. Ne nje dokument tjeter tregohet se Skenderbeu u shoqerua nga Ipeshkvi i Durresit dhe kryetari i Benedikteve te Matit per tek varri i nenes se tij ne Mat shih M. Barleti Historia e Skenderbeut 2002 f. 172.

-Ne qender te fshatit Shqefen aty ku shtrihen tokat e Kastrioteve ne nje koder te bukur ndodhen germadhat e kishes e cila disa here ka luajtur edhe rolin e peshkopates kur Durresi pushtohej nga popuj barbare. shih Kristo Frasheri Gazeta shqiptare date 11.9. 2006 f. 17. Patjeter kjo kishe ka qene qendra e pare ku Kastriotet u fisnikeruan me dije e kulture para se ato te dilnin ne qytetin e Varoshit nga ku do te drejtonin e zgjeronin zoterimet e tyre.

-Ne lidhje me kishen e Shtjekanise ishin kisha e Shen Aleksandrit ne Dukagjin Shellimthi ne Shelli Shen-Maria dhe manastiri i Shen-Marise ne Lis ne kufi me Stelushin si dhe Shnritati Sancte Trinitatis-Shen Trinia ku u shkrua dhe formula e pagezimit si dhe kisha Shen-Gjergjit ne Macukull. Te gjitha keto kisha ishin te lidhura me Stelushin Varoshin.

Me Shqefnin dhe fshatrat perreth lidhen shume ngjarje historike.

-Ne Shqefen ka shume toponime qe lidhen me Kastriotet si Varret e Kastrioteve Varret e Markajve Pusi i Kastrioteve Arat e Kastrioteve Perroi i Mazrekut qe lidhet me origjinen e te para Kastrioteve sic thone disa studjues etj shih Dilaver Kurti Trashegime iliro-arberore f. 326.

-Edhe ngjarjet historike me rendesi kombetare gjate kohes kur ishte gjalle Skenderbeu dhe pas vdekjes se tij jane zhvilluar ne zonen e Shqefnit.

a. Shkrimi i Pare i gjuhes shqipe Formula e Pagezimit u shkrua ne Manastirin e Shen Trinise ngjitur me Shqefnin. Eqrem Cabej thote Ne nje manastir te Skenderbeut ne Mat Revista Arsimi popullor janar-shkurt 1963.

b. Ne vitin 1481 i biri i Skenderbeut erdhi nga Italia dhe ngriti ne kryengritje pikerisht zonen rreth Shqefnit Prell Macukull Dukagjin Derjan Lac Rremull Shelli Lis e shume zona te tjera.

c. Kuvendet e medha kombetare u mbajten ne kete vendorigjine te Kastrioteve si ai i Shen-Merise ne Lis me 7 nentor 1594 ne kishen e Shen-Lleshit Shen-Aleksandrit ne Dukagjin te Matit ne vitet 1601 – 1602.

Keto kuvende u mbajten ne kete treve pasi ketu ishte ende e gjalle nostalgjia per Kastriotet e Skenderbeun qe kishin prodhuar historine e madhe kombetare D. Kurti Trashegime iliro-arberore f. 328.

-Per shume shekuj deri kur Turqia shkaterroi te tere kishat e krahines ne Lis afer Shqefnit pati seline e vet Dioqeza e cila shtrinte influencen e saj ne Mat Diber Mirdite e me gjere. Mark Skura Relacione 1621-1640 f. 331-335.

-Krahina e Prellit sic u quajt ne mesjeten e vonshme me Shqefnin ne mes ruajne deri ne ditet tona disa vecori ne veshje me te cilat kujtojne kohen e Skenderbeut

a. Ne shamine e bardhe te kokes grate vendosin flamurin e Kastrioteve. Edhe ne duvakun qe dikur perdornin nuset kur shkonin te burri ne balle te duvakut vendosej qendisej shqiponja. Shqiponja vendosej edhe ne xhepin prej shajaku jeleke etj.

b. Shqiponja ne flamur te Skenderbeut vendosej edhe ne oxhaqe te odave ne rrasen e deres se konakut e ne te tjera objekte te shtepise.

c. Nje rast i vecante eshte edhe perdorimi i shqiponjes ne veglat muzikore popullore si cifteli daulle e sidomos lauria instrument autokton matjan me tre tela e cila ngjan me lahuten. Prane Shqefnit eshte edhe nje lagje tjeter Urxalla e cila ka qene quajtur si dajrexhinjte e Skenderbeut. Ne kete lagje ndodhen edhe dy gure shume te gjate ne balle te njerit eshte i dukshem nje portret i gdhendur duket se qe ne kohen e Skenderbeut ose me pas ka gdhendur portretin e tij. Duke verejtur me kujdes te gjithe te dhenat e sjella per Shqefnin si vater e pare e Kastrioteve besojme se plotesojme vertetimin historik ne fjale.

STELUSHI VAROSHI KALA DHE QYTET I KASTRIOTEVE NE MAT

Shtrihet ne luginat malore te Vigut Mbas-Dejes e deri te liqenet e Lures. Ne qender te kesaj lugine ndodhet keshtjella. Jashte saj ndodhej qyteti Varoshi qe shtrihej nga manastiri i Shen-Merise ne perendim te Vigut e anash Luses vazhdonte edhe ne luginen e Mbas-Dejes deri te liqenet e Lures. Ne kete hapesire te bukur me klime teper te shendetshme me fusha e shpate per kullota e prodhim sic thote edhe historiani matjan Ramiz Ficorri mund te strehohen e sterviten disa divizione me ushtare.

Ne Stelush ka mjaft toponime me domethenie historike si Perroi i Shalces Kisha e Limoces ne jugperendim buze perroit ndodhej punishtja e valanices.

Ne veri ndodhet maja e Kurates qe mund te thuhet Maja e Urates ne veri-lindje eshte pazari i qytetit ne lindje te qytetit ndodhet Kepi i Kryqit nga ku shihet Mati Dibra e Kukesi. Thuhet se aty ishin vendosur kembanat. Ne veri-perendim te Xireve eshte Maja e Bajrakut. Mbi pazarin ndodhet Perroi i Carkut. Ne afersi te perroit ndodhet Sheshi i Farkes si dhe Fusha e Bunarit Sheshi i Sharres Maja e Butrojes dhe ne perendim te tyre Mali i Dejes 2246 m i larte qe quhet nga te vjetrit Mali i Mbretereshes nga ku mund te shikohet e gjithe Shqiperia veriore.

Ne gojen e popullit jane percjelle shume gojedhena e legjenda per Stelushin si qytet i Kastrioteve. Aty Kastriotet kishin pasurite adaletet e defteret aty kishte spital ku kuroheshin te plagosurit kishte pazar e farka per prodhim armesh sipas gojedhenave. Qyteti i Varoshit rreth kalase ka qene aq i madh sa qe tregojne Nje fundvarograveshas me nje kryevarograveshas u bene 70 vjec pa u takuar.

Stelushi ishte rezidenca e pare politike ushtarake dhe administrative ne Mat e Kastrioteve.

Ne shekullin XV per disa dhjetevjecare Mati u be qendra e Kastrioteve qe i dhane liri e krenari Arberise dhe Epirit duke dhene kontribut ne mbrojtje te qyteterimit evropian. Ne fillim Kastriotet kishin nje principate te vogel me qender Stelushin Shih Edvin Zhak Shqiptaret f. 201.

– Sipas gjenezes familjare i pari qe doli ne Stelush ishte princi Konstandin Kastrioti-Mazreku gjyshi i Gjon Kastriotit qe ne zoterimet e tij kishte Matin dhe Kosturin shih Andrea Engjelli Gjeneologjia familjare e Kastrioteve.

– Pas Konstandinit principaten e drejton Gjergj Kastrioti i ati i Gjonit i cili i shton principates se tij edhe Ujemishtin. Ai mori pjese dhe ne luften e Kosoves me 1389 shih. Neshriu Vepra f. 75.

– Me pas principaten e drejtoi Gjon Kastrioti zot dhe kryezot i Matit i cili i zgjeroi zoterimet e tij nga lindja ne Diber deri ne Shkup nga veriu deri ne Prizren nga perendimi deri ne bregdet duke perfshire ne zoterimet e tij dhe Tumenishtin e Krujen ne vitin 1403 duke e bere ate kryeqender te zoterimeve te tij. Ne jug ai kishte nen zoterim vende deri ne Hilander midis Manastirit e Selanikut.

Kastriotet sipas te gjitha te dhenave qe permendem me siper e nisen karrieren e tyre nga Shqefni dhe dolen ne kala duke ruajtur lidhjet me Shqefnin. Ata duke qene fis i madh disa prej ketij fisi u shperndane ne zona e fshatra te tjera si ne Sinje etj. Kastriotet e Stelushit nisen organizimin e principates ne kohen e shperberjes se dinastise serbe te Stefan Dushanit duke bashkepunuar here me Balshajt e here me venedikasit e me vone me feudale te tjere perreth.

Mati ka mbi 12 keshtjella qyteza rreth e qark lugines si Stelushi kalate e Brucit Cerujes Fshatit Gurit te Bardhe Xibrit Komsise Shkopetit etj.

Nga viti 1403 deri ne vitin 1428 Gjon Kastrioti luftoi tri here me turqit. Shteti i tij kishte nje ekonomi te forte dhe pergatitje te larte ushtarake.

Familja e Kastrioteve sic thote edhe historiani Dilaver Kurti kishte fshatra te marra dhurate e cifliqe te blera qe nga Uraka ne Lac e deri tek Ura e Vashes ne Klos. Pasi u be zoterues i Matit shtriu zoterimet e veta ne Diber Kurbin e deri ne bregdet.

Stelushi qendra e principates ka qene nyje e rrugeve te nisura nga bregdeti Shufadaja ne Stelush e per ne Prizren e Svetigrad. Ne Stelush takoheshin tri rruge

E para nisej nga Shufadaja kalonte ne Kulme te Dervenit ne Sanxhak Urake Lac Rremull Derjan Lis e Stelush. Prej ketu vazhdonte per ne Prat Selishte Bllace Homesh Diber e Svetigrad.

E dyta nisej nga Durresi neper Preze Zgerdhesh Qafe-Shtame Komsi Burrel Lis Stelush. Nga ketu vazhdonte neper gryken e Murres ne Peshkopi e me tej.

E treta vinte po nga Durresi Tirane Petralbe Stragj Pleshe Patin Kurdari Lis Stelush dhe kalonte ne Dine Ura e Lushes mbi Drin Ujemisht Qafa e Kolosjanit Zhure Prizren. Kjo rruge duhet te kete qene rruga neper te cilen Gjon Kastrioti u siguronte tregti te lire raguzianeve nga Shufadaja shih D. Kurti Trashegime iliro-arberore f. 348.

Historiane bashkekohes te Kastrioteve dhe ato te mevonshmit dokumentojne se Stelushi ka qene keshtjella e pare rezidence e Kastrioteve. Ajo ka qene qender politike ekonomike ushtarake dhe administrative e tyre.

– Senjoret venedikas kishin me vullnet kondicionim me senjoret arber ne gjithe Emathian Matin sipas tyre Gjon Kastrioti banonte ne nje qytet te fortifikuar pra ne Stelush shih N. Iorga Historia e shqiptareve f. 97.

– Historiani Marin Barleti shkruan me nostalgji per Stelushin megjithese ne kohen e tij rezidenca kishte kaluar ne Kruje. Nder te tjera Barleti thote Stelushin e ndajne nga Petralba 25 mije hapa nga Petrela 40 mije hapa nga Kruja rreth 50 mije hapahellip Ky qytet eshte nje mal ne fushat e Mates i larte ne mes te nje lugine te bukur si te ishte vene atje me qellim. Vete qafa e ketij mali e rrethuar per bukuri me mure formon kete qyteze M. Barleti Historia e Skenderbeut f. 30-31.

– Halil Inalcik historian nga Ankaraja e Turqise ne defterin syret te Kryeministrise jep pasqyren e katundeve dhe te banoreve ne katunde dhe keshtjella. Per Vilajetin e Matit ne faqen 186 shenon katundet

Kinina Ftoin Selita Cipar Bisar Lac Macukull Klos e te tjera si dhe keshtjellat Stelush Guri i Bardhe Kruje etj. shih Konferenca e Dyte Albanologjike f. 188.

– Edhe Selami Pulaha ne baze te deftereve turq te viti 1467 botuar ne librin e tij Lufta shqiptaro-turke ne shekullin XV burime osmane boton per cdo fshat te Matit dhe emrat e kryefamiljareve dhe ne vecanti per Stelushin qe ben pjese ne Vilajetin e Matit ku permenden rreth 30-40 familje Mihal Kiraka Tanush Sirodi Peter Balazhi Gjon Bukoloni Gjergj Kirana Koli Kobili Bek Randaci Dhimitro Darankryqi Kola Miza Shtjefen Sirodi Tanush Dharta Mitri Spata Gjergj Kaluri Gjergj Refkonili Andria Kushvlati Progon Azhasi Gjergj Budini Gjon Karuzi Nikolla Kacinari Master Lazari Kola Vashkuqi Gjergj Kapuci Teodor Molani Domenik Luzi Kola Thana Gjon Sundia Dom Shtjefni Gjergj Sundia Gjergj Kajasenxhi Kola Vugu etj S. Pulaha Burime osmane te shek. XV 1968 fq. 18. Megjithe levizjet administrative ne shekuj e deri ne ditet tona Stelushi gjendet edhe sot ne territorin e Matit.

– Dijetari hungarez Taloci dhe historiani cek Irecek duke analizuar disa pretendime te studiuesve te tjere si A. Gega i cili thote se ndodhet nje Kastri ne Mirdite midis Munelles Kashnjetit e Vigut. Taloci dhe Irecek ne punimin e perbashket mbi Skenderbeun ndermjet te tjerave theksojne Kastri duhet te kete qene nje Kastrite keshtjelle ne malesite e Matit. Ata paraqesin Kashnjetin afer Dukagjinit te Matit zona rreth Shqefnit Derjanit Prellit e Dukagjinit quhet Kashnjet dhe fshati Vig qe perfshihet ne Varosh afer qendres Stelusah. F. K.. Ata mendojne se Kastri eshte keshtjella e Stelushit Jirec dhe Taloci Studime per Skenderbeun f. 190.

– Stelushi ishte keshtjella qe rreth saj kishte fshatrat me mbi 60 mije banore e me prodhime te bollshme si grure theker vere peme e sidomos vete Varoshi mbareshtonte mijera bageti gjate veres ndersa gjate dimrit ata i kalonin neper fshatra. Kjo keshtjelle – thote Noli – ishte mbrojtja e sigurt e shtetit te Kastrioteve nga ana e lindjes. Kur u kthye Skenderbeu ne Atdhe ne Stelush caktoi nipin e tij Hamzain si komandant.

Te gjitha te dhenat vertetojne se Stelushi ishte rezidenca e pare e Kastrioteve dhe nje keshtjelle me rendesi te padiskutueshme per kohen.

Autori po studion dhe gjurmon me vite te dhena historike qe kane lidhje me Kastriotet e Matit te cilat edhe i ka te permbledhur ne nje liber Mati dhe Skenderbeu

GJENEALOGJI E SHKURTER E FAMILJES SE KASTRIOTEVE

-Konstandim Kastrioti i quajtur Mazareku ishte Zot i Matit dhe i Kosturit Kastories vdiq me 1390.

-Gjergj Konstandin Kastrioti ishte princ i Matit Ujmishtit dhe Kosturit.

-Gjon Gjergj Kastrioti ishte princ i Matit Ujmishtit Kosturit Dibres dhe Krujes.

DJEMTE E GJON KASTRIOTIT

-Reposh Kastrioti vdiq ne Hilandar me 1431.

-Stanisha Kastrioti vdiq pas vitit 1445.

-Konstandin Kastrioti vdiq pas vitit 1467 ne Itali.

-Gjergj Kastrioti Skenderbeu u lind me 1405. Merret peng ne moshe te vogel nga turqit pas vitit 1426. Vjen subash i Krujes 1437-1438 si vasal i turqve. Braktis radhet e ushtrise turke dhe kthehet e merr pronat dhe zoterimet e te atit. Udhehoqi luften e popullit shqiptar kunder pushtimit turk pas viteve 1443. Martuar me Doniken bijen e Gjergj Aranitit te Kanines me 1451. Vdiq me 17 janar 1468 ne Lezhe dhe u varros po aty ne kishen e Shen-Kollit.

VAJZAT E GJON KASTRIOTIT

-Maria e martuar me Stefan Cernovin e Malit te Zi.

-Jella e martuar me Stres Balshen.

-Angela e martuar me Vladin Golem Komnen Aranitin.

-Vlaika e martuar me Gjin Muzaken.

-Mamica e martuar me Muzake Topine.

DJALI I GJERGJ KASTRIOTIT SKENDERBEUT

-Gjon Kastrioti u lind me 1456. Pas 1468-s shkon ne Napoli. Zbarkon ne Shqiperi me 1481 dhe rimekemb per pak kohe principaten e Kastrioteve. Martuar me bijen e Llazar Brankovicit Irenen princit te Serbise.

DJEMTE E GJON KASTRIOTIT djalit te Skenderbeut

-Ferdinand Kastrioti ishte Duke i Shen-Pjetrit ne Galantine.

-Gjergj Kastrioti i mbiquajtur Skenderbeu i Ri. Zbarkoi ne Lezhe me 1501. Udhehoqi per pak kohe kryengritesit shqiptare kunder turqve. Vdiq me 1550.

-Konstandin Kastrioti 1498-1550 ishte peshkop i Esernies vdiq ne Napoli.

Vepra dhe figura e Skënderbeut kishte përmasa dhe rëndësi evropiane. Ai u vlerësua lart nga personalitetet e shquara evropiane të kohës. Këtë e dëshmon edhe fakti së për Skënderbeun është shkruar një literaturë e shumëllojshme, prej qindra vëllimesh, të botuara në shumë gjuhë, dhe në të katër anët e botës. Ndër autorët shqiptarë janë: Dhimiter Frângut,Marin Barleti, Fan Noli, Stadtmyller ,Eqrem Cabej, Sabri Godo,Milan Shuflai,Nikolae Iorga ,Dhosi Liperi,Fatos Daci.Dilaver Kurti, Marin Sirdani etj .

Na Ndiqni në FACEBOOK

Bëhuni Fans të Faqes Medvegja REDAKSIA

Poezi

Poezia e vitit 2015

29/12/2015 tupalla Laisser un commentaire

KOSOVËS LINDORE

( Trojeve shqiptare)

Ah e mjerë Kosove Lindore,

Pse na mbeti kështu pas dore !

A nuk munde me lëviz,

Apo ruajte derën e shtëpisë ?

S`kam ku t`shkoj unë e mjera.

Jam këtu në troje t`vjetra.

Këtu na la Nënë Shqipëria.

Që nga Pellazgët e Dardania.

Nuk kem frikë nga armiku,

Të marrim rrugën e të ikim.

Do qëndrojmë këtu prore.

Në këto toka t`Kosovës Lindore.

Jem tri motra kem lidhë besë.

Bujanovc,Preshevë dhe Medvegjë.

Nuk lëvizim ne nga trojet.

Kështu e jemi ne malësoret.

Në këtë tokë të Dardanisë,

Shqiptarët janë zot i shtëpisë.

Lufta ne nuk na trembi.

Besnik i mbetëm këtij vendi.

Kemi rrënjë të thellë Dardani.

Këtu lindë vetëm djalë shqiptari.

Motrat shqipe në këto troje.

Lindin me zemër të fortë malësore.

Vëlla e motër kur bëhen bashkë.

S`ka armik që mund ti vras.

Nga Medvegja motra MEDITË.

Ka fillua ti hekë kufijtë.

Motra tjetër në Bujanovc,

Është betua në bukë e n`zot.

Nuk do i lëshoi tokat dardane.

Këtu me lindi nëna shqiptare.

Nga Medita në Preshevë.

Jemi tri motra që kem lidhë Besë.

Nuk ka kush t`na lëvizë.

Nga këto toka të Dardanisë.

Do luftojmë me pushkë e laps .

Që tri motrat të jemi bashkë.

Kem dhe motrën e vjetër QAME.

Atë vetëm nuk e lëmë.

Kemi motrën nga Malësia.

Atje lart tek Plava e Gucia.

Si shqiponjë ajo vështron.

Motrat tjera nuk i harron.

Kur t`bashkohemi të gjitha bashkë.

Me një gjuhë të bisedojmë.

Shqipërinë e Madhe ta formojmë.

Shkup,Prishtinë dhe Tiranë.

Jem të lindur nga një NËNË.

Shaban Abazi 08.05.2015

Autori  është  ish i denuar , ish Komandant i Uçpmb-së Zona Medvegjë, poet dhe veprimtar shumë vjeçar për trojet tona.

Kenge nga Imer Emini dhe Qazim Beha - Ku mbeti Medvegja, Presheva e Bujanoci

Na ndiqni në Facebook

Bëhuni fans të REDAKSIS Medvegja

Për të njohur me autorin

klikoni këtu:⇓

Biografia e autorit

www.tupalla.com

Archives de catégorie : KULTURË

Në 48-vjetorin e vrasjes së heroit Sefer Selimi, pishtarit të arsimit

BUJANOCI I SHQIPËRISË SË VJETËR VERILINDORE NDËR SHEKUJ

BUJANOCI I SHQIPËRISË SË VJETËR VERILINDORE NDËR SHEKUJ

Ismail Kadare ma i fuqishëm në Paris për çështjen kombëtare!

Ismail Kadare ma i fuqishëm në Paris për çështjen kombëtare!

Kushtuar për 80 vjetorin e lindjes së Ismail Kadaresë , i sjellim dhe rikujtojmë ligjëratat dhe deklaratat e tij vizionare, karshi kohës aktuale që po e përcjell kombin shqiptar edhe në shekullin e 21-të.

Shqiptarët, popull me rëndësi në Ballkan dhe Evropë. Rrugë tjetër për shqiptaret nuk ka, pos orientimit nga Evropa dhe shtetet perëndimore.

Kadare u përul me kërkim falje pranë fërkimeve dhe kritikave ndaj Dr. Ibrahim Rugovës.

SOFRA MEDVEGJASE

Poezia e Javës 05 – Jam bijë e malësisë

Poezia e dites-Poet i nderuar Agim GASHI

Çfarë ka ndodh me + 7 milion shqiptarë në Turqi

Çfarë ka ndodh me miliona shqiptarë të deportuar në Turqi?

Poezia e javës-PER HERONJET E LIRISE

Gjergj Kastrioti – Skënderbeu 1405-1468

Poezia e vitit 2015

Presheva,Bujanoci,Medvegja